W czerwcu 1927 r. Komitet nowego alfabetu tureckiego zatwierdził wprowadzenie do użytku nowego alfabetu — janalifu. Po jego wprowadzeniu zmodyfikowano zlatynizowany alfabet baszkirski. 6 lipca 1930 r. Baszkirski centralny komitet wykonawczy Baszkirskiej ASRR oficjalnie przyjął ten alfabet; w tym samym roku wydano nowe zasady pisowni. Później wprowadzono niewielkie zmiany - w maju 1933 r. na konferencji Instytutu języka i literatury Baszkirów usunięto literę Çç, a w 1938 r. - digraf ьj. 3 marca 1939 roku pojawiły się nowe zasady pisowni języka baszkirskiego alfabetem łacińskim.
Po reformie w latach 1938—1939 baszkirski alfabet oparty na łacińskim miał następującą postać:
A aB ʙC cD dclass=skin-invert-image|x13px đE eƏ əF fG gƢ ƣH hI iJ jK kL ʟM mN nꞐ ꞑO oƟ ɵP pQ qR rS sŞ şT tclass=skin-invert-image|15px class=skin-invert-image|10pxU uV vX xY yZ zƵ ƶЬ ь'
Cyrylica thumb|Dwujęzyczna tablica z nazwą ulicy w mieście Agidel W sierpniu 1938 r. biuro Regionalnego komitetu baszkirskiego KPZR podniosło kwestię przejścia z zapisu języka baszkirskiego alfabetem łacińskim na zapis cyrylicą. Rozpoczął się rozwój nowego systemu pisma. Największy spór budził zapis dźwięków /йы/, /йе/; /йа/, /йә/;