__TOC__ plac ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wydzielona część miasta, otoczona ulicami i budynkami, zwykle wyłączona z ruchu pojazdów; (1.2) określone miejsce (1.3) wolna przestrzeń, wolne miejsce
(1.1)
(1.1) Na placu przed ministerstwem demonstrowali niezadowoleni. (1.2) Na placu bitwy nie było już nikogo.
(1.1) być na placu • iść / jechać na plac • plac budowy • plac zabaw
(1.1) rondo, skrzyżowanie
(1.1) ulica, skwer, aleja
placówka , placowe , placowy , placek placyk placowy, plackowaty
(1.1) plac boju • plac zabaw
(1.1)
Niepoprawna jest forma dopełniacza liczby mnogiej „”.
albański: (1.1) shesh angielski: (1.1) square, ground arabski: (1.1) ميدان (mīdān) azerski: (1.1) meydan baskijski: (1.1) enparantza, plaza chiński standardowy: (1.1) 广场 (guǎngchǎng) chorwacki: (1.1) trg czeski: (1.1) náměstí duński: (1.1) plads esperanto: (1.1) placo estoński: (1.1) väljak fiński: (1.1) aukio francuski: (1.1) place gruziński: (1.1) მოედანი (moedani) hiszpański: (1.1) plaza islandzki: (1.1) torg , pláss jidysz: (1.1) פּלאַץ (plac), סקווער (skwer) kataloński: (1.1) plaça krymskotatarski: (1.1) meydan litewski: (1.1) aikštė maltański: (1.1) pjazza niemiecki: (1.1) Platz nowogrecki: (1.1) πλατεία polski język migowy: portugalski: (1.1) praça rosyjski: (1.1) площадь rumuński: (1.1) piață serbski: (1.1) трг słowacki: (1.1) námestie szwedzki: (1.1) plats , torg turecki: (1.1) meydan, alan turkmeński: (1.1) meýdan wilamowski: (1.1) płon włoski: (1.1) piazza
plac ()
(1.1) plac
placo, placego, placeto, rondoplaco, urboplaco
plac ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) miejsce
(1.1) môl