defetyzm () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) niewiara w powodzenie sprawy, w zwycięstwo; przewidywanie porażki z góry, przed decydującą rozgrywką
(1.1)
(1.1) Co wy mi tu, żołnierzu, defetyzm szerzycie? Posiłki nadejdą na czas, stulcie pysk i wracajcie kopać okopy!
(1.1) siać / szerzyć defetyzm
defetysta , defetystka defetystyczny
(wyraz z czasu wojny 1914-18) → defetyzm, → klęskowiec, defetysta < → porażka, klęska < → rozwiązać, wycieńczyć, pobić, zadać klęskę
angielski: (1.1) defeatism białoruski: (1.1) паражэнства bułgarski: (1.1) дефетизъм , пораженство czeski: (1.1) poraženectví duński: (1.1) defaitisme esperanto: (1.1) defetismo francuski: (1.1) défaitisme hiszpański: (1.1) derrotismo interlingua: (1.1) defaitismo niemiecki: (1.1) Defätismus nowogrecki: (1.1) ντεφετισμός portugalski: (1.1) derrotismo ukraiński: (1.1) дефети́зм (defetýzm) węgierski: (1.1) defetizmus włoski: (1.1) disfattismo