tabu ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) głęboki i fundamentalny zakaz kulturowy;
(1.1)
(1.1) Władysław pytał zresztą przedewszystkiem, czy tabu zostało zdjęte i zakaż odwołany, a dowiedziawszy się, że tak jest, w kwadrans później byt już u nóg HankiH. Sienkiewicz: Wiry..
tabuistyczny
Mariola Szymczak-Rozlach, Eufemizmy we współczesnym języku słowackim, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2014, s. 19. < polinez. tapu 'nietykalne, zakazane, przeklęte'Leksykon religioznawczy, Wydawnictwo Współczesne, Warszawa 1998, s. 271. Wyraz pochodzi z języków munda‐polinezyjskich, do języka angielskiego wprowadził go James Cook, a stąd trafił do języków europejskich.
angielski: (1.1) taboo arabski: (1.1) حرمة , حرم ,حجر, محرم baskijski: (1.1) tabu białoruski: (1.1) табу bułgarski: (1.1) табу duński: (1.1) tabu esperanto: (1.1) tabuo francuski: (1.1) tabou hiszpański: (1.1) tabú interlingua: (1.1) tabu islandzki: (1.1) bannhelgi japoński: (1.1) いみ, 忌み kataloński: (1.1) tabú niemiecki: (1.1) Tabu nowogrecki: (1.1) ταμπού rosyjski: (1.1) табу ukraiński: (1.1) табу węgierski: (1.1) tabu
tabu ()
rzeczownik (1.1) tabu
(1.1) Tabu asko daude sexualitateari dagokionez. → Jest wiele tabu dotyczących seksualności.
tabu ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) tabu
(1.1)
tabuový
tabu ()
(1.1) tabu
tabuo, tabueco tabua tabui, sentabuigi
tabu ()
przymiotnik (1.1) zakazany
tabu ()
rzeczownik (1.1) tabu
tabu ()
przymiotnik (1.1) tabu
tabu ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) tabu
tabu ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) tabu
tabu ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) tabu
(1.1)
tabuizácia tabuizovať / tabuový, tabuizovaný
tabu ()
rzeczownik (1.1) kłopot, problem
(1.1) jak rzeczowniki w klasie 9 mające w klasie 10
tabu ()
rzeczownik (1.1) tabu