gul ()
,
wykrzyknik (1.1) …naśladujący przelewanie wody lub głośne picie (1.2) …naśladujący odgłosy wydawane przez indora (1.3) …używany w celu przywoływania indyków rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) u muzułmanów: demon pożerający ludzi i trupy na cmentarzach
(3.1) od: gula
(1.1-3) (2.1) (3.1)
(2.1) ghul
(2.1) demon
(1.1-2) (1.3) od (1.2) (2.1) (ghūl)
(1.1-3) zazwyczaj powtórzone, np. „gul, gul!” albo „gul-gul!”
kaszubski: (1.2) gùl; (1.3) gùl, gùł
gul ()
przymiotnik (1.1) żółty
(1.1) gul, gult, gule
(1.1) Hun har gule tænder. → Ona ma żółte zęby.
gullig
(1.1) gulsot → żółtaczka
zobacz też: kolory w język duńskim
gul ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kwiat
gul ()
przymiotnik (1.1) żółty
(1.1) gul, gult, gule
(1.1) Hvorfor har han så gule tenner? → Dlaczego on ma takie żółte zęby?
zobacz też: Indeks:Norweski (bokmål) - Kolory
gul ()
przymiotnik (1.1) żółty
(1.1) gul, gult, gula;
(1.1) Hennes tänder är gula. → Jej zęby są żółte.
(1.1) halmgul
gula gulaktig
(1.1) zobacz też: kolory w języku szwedzkim
gul ()
rzeczownik (1.1) niewolnikgul, Türkmençe-iňlisçe sözlük (Turkmen-English Dictionary)
gulçulyk
gul ()
rzeczownik (1.1) kwiat
(1.1)