le () ,
spójnik (1.1) aleJolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 201.
le ()
czasownik nieprzechodni (1.1) śmiać się rzeczownik, rodzaj wspólny (2.1) kosa
(1.1) at le, ler, lo, (have) let / leet (2.1) en le, leen, leer, leerne
(1.1) „Hvad ler du ad?” spurgte Per. → „Z czego się śmiejesz?” – zapytał Piotr. (2.1) Vi måtte slå græsset med en le. → Musieliśmy kosić trawę kosą.
(1.1) smile, grine
(1.1) græde
(1.1) den, der ler sidst, ler bedst
(1.1)
le ()
rodzajnik określony (1.1) z rzeczownikami rodzaju męskiego, nie tłumaczy się zaimek osobowy w funkcji dopełnienia bliższego rodzaju męskiego (2.1) jego, go, on (3 ) les
(1.1) C'est le mari de ma sœur. → To mąż mojej siostry. (2.1) Mais si, je le vois derrière toi ! → Ależ tak! Widzę go za tobą. (2.1) Le voilà. → Oto on.
(2.1) lui
(1.1), (2.1) przed samogłoską lub bezdźwięcznym h ulegają skróceniu do l' (1.1) (2.1)
le ()
zaimek dzierżawczy (1.1) jej
le ()
rodzajnik określony (1.1) z rzeczownikami rodzaju męskiego, nie tłumaczy się
(1.1) léz
(1.1) przed samogłoską lub bezdźwięcznym h ulegają skróceniu do l'
le ()
(1.1) forma słaba zaimka osobowego 3. (él, ella, ello, usted) w funkcji dopełnienia dalszego → jemu, mu, jej, panu, pani (1.2) forma słaba zaimka osobowego 3. (él) w funkcji dopełnienia bliższego → jego, go, pana
(1.1-2)
(1.1) No le digas que lo hice yo. → Nie mów mu/jej, że to ja to zrobiłem/am. (1.1) ¡Señor! ¿Quiere que le ayude? → Proszę pana! Chce pan, żeby panu pomóc?
(1.1-2) zawsze na początku grupy werbalnej oprócz form enklitycznych bezokolicznika, imiesłowu czynnego (gerundio) i trybu rozkazującego, jak również pozostałych form o czysto literackim charakterze: verle, amándole, levántale, cójole
(1.2) lo
, od ille
(1.2) fenomen zwany leísmo, polegający na nadużywaniu formy „le” w przypadku, gdy powinien zostać użyty zaimek dopełnienia bliższego „lo” lub „la” (analogicznie do loísmo i laísmo); z powodu powszechnego występowania odstępstwo to jest dziś dopuszczane w języku starannym (leísmo aceptado), lecz tylko w odniesieniu do podmiotu rodzaju męskiego (lo vi = le vi, ale la vi = )
le ()
rodzajnik określony (1.1) brak odpowiednika w jęz. polskim zaimek (2.1) jego, go
le ()
spójnik (1.1) ale partykuła (2.1) tylko, li
(1.1) czasem spotyka się lem w 1 os. (2.1)
(1.1) Chcôł jem do miasta jachac z rena, lem zaspôł. → Chciałem do miasta jechać z rana, alem zaspał. (2.1) Móm le wòdã w ti sklónce. → Mam tylko wodę w tej butelce.
ale, leno, jeno, jedno
le ()
czasownik (1.1) śmiać się
(1.1) å le, ler. lo, ledd
(1.1) Hun halter, og derfor ler barna av henne. → Ona kuleje, dlatego dzieci się z niej śmieją.
(1.1) gråte
å få noen til å le → rozśmieszyć kogoś
le ()
czasownik nieprzechodni (1.1) uśmiechać się
(1.1) att le, ler, log, lett, le! ; pres. part. leende, perf. part. –
(1.1) le mot någon → uśmiechać się do kogoś • le åt någon/något → uśmiechać się do kogoś / na coś (często dla pokazania swojego nastawienia, np. pobłażliwości, lekceważenia)
(1.1) le brett / rart / sött / inbjudande / inställsamt → uśmiechać się szeroko / uroczo / słodko / kusząco / przymilnie
(1.1) smila, dra på smilbandet
leende leende
złożenie czasownikowe småle, hånle fraza czasownikowa le i mjugg • le i sin himmel • le i skägget
zobacz też: czasowniki nieregularne w języku szwedzkim
le ()
rzeczownik (1.1) el, nazwa litery L / l
(1.1)
(1.1)
le ()
przysłówek (1.1) na dół, w dół
le ()
rodzajnik określony rodzaju żeńskiego liczby mnogiej od rodzajnika la (1.1) wyraz nietłumaczony zaimek osobowy trzeciej osoby rodzaju żeńskiego liczby pojedynczej od ella (2.1) jej (2.2) używany jako formuła grzecznościowa w stosunku do kobiety i mężczyzny: pani, panu zaimek osobowy trzeciej osoby rodzaju żeńskiego liczby mnogiej w bierniku (3.1) je zaimek wskazujący trzeciej osoby rodzaju żeńskiego liczby mnogiej w bierniku (4.1) te
(2.1) Le ho detto di venire. → Kazałem jej przyjść. (2.1) Credo di averle detto tutto. → Uważam, że powiedziałem jej wszystko. (2.2) Spero che il regalo che Le ho inviato Le piaccia. → Mam nadzieję, że prezent, który Panu wysłałem, spodoba się. (3.1) Le ho viste poco tempo fa. → Widziałem je niedawno. (3.1) Io certe domande non le capisco. → Niektórych pytań nie rozumiem. (4.1) Le compro. → Kupuję (biorę) te.
(1.1) (1.1) używa się przed wyrazami zaczynającymi się na spółgłoskę i samogłoskę (1.1) w połączeniu z przyimkami: a, con, da, di, in, per, su tworzy przyimki ściągnięte: alle, colle, dalle, delle, nelle, pelle, sulle (2.2) często pisany wielką literą