palnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) urządzenie wytwarzające płomień, służące do spawania metali (1.2) część kuchenki gazowej, w której wytwarza się płomień, na której stawia się naczynia do gotowania (1.3) każda inna część urządzenia wytwarzająca płomień (1.4) element grzewczy kuchenki elektrycznej (1.5) głowa
(1.1-4)
(1.2) Zapaliłam palnik i postawiłam czajnik na małym ogniu.
zapalarka , palenie , palarnia , palacz , palaczka , rozpalanie , palenia , spalenie , spalanie , popalenie , popalanie , podpalanie , podpalenie , upalanie , upalenie odpalić, rozpalać, palić , spalić , spalać , popalić , popalać , podpalić , podpalać , upalać , upalić palny, palnikowy
dać w palnik
(1.1-4) Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 18. (1.5) od (1.1)
angielski: (1.1) burner esperanto: (1.1) brulilo; (1.2) gasa fornelo hiszpański: (1.1) soplete ; (1.2) fuego ; (1.3) quemador ; (1.4) fuego niemiecki: (1.1) Brenner ; (1.2) Flamme rosyjski: (1.1) сварочный аппарат ; (1.2) конфорка ; (1.3) горелка