pełnomocnictwo () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) prawo do działania w czyimś imieniu, wydane przez tę osobę (1.2) dokument potwierdzający czyjeś prawo do działania w imieniu kogoś innego
(1)
(1.1) Gdy pełnomocnik był ustanowiony przez kilka osób do wspólnego interesu, każda z nich odpowiedzialna jest solidarnie względem niego za wszelkie skutki pełnomocnictwaStanisław Zawadzki, Prawo cywilne obowiazujace w królestwi Polskiém, 1860, t. 1. (1.2) (1.1) Pełnomocnictwo jest pisemnym dowodem na to, że pełnomocnik ma pozwolenie na działanie i podejmowanie decyzji w twoim imieniu w ramach określonych przez to pełnomocnictwo.
(1.1) plenipotencja
pełnomocny , pełnomocnik , pełnomocniczka , pełnomocność pełnomocny upełnomocniać
angielski: (1.1) power of attorney, autorisation to act; (1.2) letter of attorney bułgarski: (1.1) пълномощие duński: (1.1) fuldmagt ; (1.2) fuldmagt esperanto: (1.1) plenpovo, plenrajtigo, prokuro, mandato; (1.2) plenpovo, plenrajtigilo, mandato francuski: (1.1) pleins pouvoirs , procuration ; (1.2) procuration łaciński: (1.1) plenipotentia niemiecki: (1.1) Bevollmächtigung ; (1.2) Bevollmächtigung norweski (bokmål): (1.1) fullmakt /; (1.2) fullmakt / norweski (nynorsk): (1.1) fullmakt ; (1.2) fullmakt szwedzki: (1.1) fullmakt ; (1.2) fullmakt wilamowski: (1.1) fułłmaht , fułłmāht , fułłmaocht ; (1.2) fułłmaht , fułłmāht , fułłmaocht