ostrzyć ()
, ,
czasownik przechodni (1.1) czynić ostrym (krawędź czegoś) (1.2) czynić ostrym (wierzchołek czegoś) (1.3) zmieniać kurs tak, aby wiatr wiał bardziej od dziobu
(1.1-3)
(1.1) Przed egzekucją kat dobrze ostrzy topór. (1.3) Jak będziesz dalej tak ostrzyć, to zrobisz zwrot przez sztag.
(1.1) ostrzyć + • nie ostrzyć +
(1.1) ostrzyć nóż / miecz (1.2) ostrzyć kredkę / pióro / ołówek
(1.2) temperować, strugać (1.3) wyostrzać
(1.1) tępić (1.3) odpadać
ostrość , ostrze , ostrzenie , ostrzałka , ostrzyciel , ostrzytko wyostrzać , wyostrzyć , zaostrzać , zaostrzyć ostry, ostrzowy ostro
ostrzyć sobie zęby
(1.1) od ostry
angielski: (1.1) sharpen, whet arabski: (1.1) سن baskijski: (1.1) zorroztu chorwacki: (1.1) oštriti duński: (1.1) skærpe, slibe esperanto: (1.1) akrigi hiszpański: (1.1) afilar interlingua: (1.1) acuminar, acutiar, affilar islandzki: (1.1) brýna, skerpa, hvessa japoński: (1.1) 研ぐ (togu) jidysz: (1.1) שלײַפֿן (szlajfn) kataloński: (1.1) esmolar, afilar, agusar niderlandzki: (1.1) scherpen, wetten niemiecki: (1.1) schärfen, wetzen; (1.2) spitzen rosyjski: (1.1) точить rumuński: (1.1) toci szwedzki: (1.1) skärpa, vässa, spetsa; (1.2) formera tuvalu: (1.1) fakamata ukraiński: (1.1) гострити wilamowski: (1.1) šłȧjfa, weca włoski: (1.1) accuire, affilare; (1.2) temperare