pustelnik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek mieszkający w odosobnieniu i oddający się modlitwie (1.2) osoba stroniąca od innych ludzi rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) zasiedlający muszle krab z nadrodziny pustelników, (2.2) koliber z rodzaju (2.3)
(1.1-2) (2.1-3)
(1.1) Pustelnik mieszkał w eremie od lat, żywiąc się wyłącznie znalezionymi w lesie owocami.
(1.2) żyć jak pustelnik
(1.1) eremita, anachoreta (1.2) odludek, samotnik
(1.1) asceta (2.1) krab (2.2) koliber (2.3) pająk
(1.1) santon
pustelnictwo , pustelnia , pustka , pustkowie , puszcza , pustelniki pustelnica , pustelniczka pustelniczy, pusty, pustawy pustelniczo, pusto, pustawo
(1.1) (1.2) (2.1-3) od (1.1)
angielski: (1.1) hermit; (1.2) loner arabski: (1.1) حبيس baskijski: (1.1) ermitau, eremutar białoruski (taraszkiewica): (1.1) пустэльнік ; (1.2) пустэльнік bułgarski: (1.1) отшелник ; (1.2) отшелник czeski: (1.1) poustevník duński: (1.1) eremit esperanto: (1.1) ermito, anakoreto hiszpański: (1.1) ermitaño , anacoreta ; (1.2) solitario , ermitaño interlingua: (1.1) eremo, solitario, eremita; (1.2) eremita islandzki: (1.1) einsetumaður nowogrecki: (1.1) ερημίτης ; (1.2) ερημίτης , μαγκούφης rosyjski: (1.1) пустынник , отшельник ; (1.2) пустынник , затворник ukraiński: (1.1) пустельник , пустинник , відлюдник ; (1.2) пустельник , відлюдник wilamowski: (1.1) pu̇stelnik włoski: (1.1) eremita ; (1.2) eremita ; (2.1) paguro