humus ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) szczątki organiczne w glebie; (1.2) bliskowschodnia pasta z ciecierzycy z dodatkami
(1.1-2)
(1.1) Użyjemy humusu jako nawozu. (1.2) Przywiozłam z Izraela dwa humusy i dżem z fig.
(1.2) niskotłuszczowy / izraelski / libański humus • przepis na humus
(1.1) próchnica
(1.1) ziemia (1.1) pasta, dip
(1.1) kompost
(1.1) gleba (1.2) posiłek
(1.2) ciecierzyca, oliwa, tahini, czosnek, cytryna, pietruszka
(1.1) inhumacja , ekshumacja humusowy (1.2) hummus
(1.1) → ziemia, gleba (1.2) → ciecierzyca
(1.2) inna pisownia hummus
(1.1) (1.2)
humus ()
rzeczownik niepoliczalny (1.1) humus, próchnica (1.2) hummus
(1.2) dip
humic
(1.1) (1.2) <
(1.2) inna pisownia hommos, hommus, hoummos, hoummous, houmous, hummus
humus ()
rzeczownik (1.1) humus, próchnica
humus ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) humus, próchnica
(1.1)
humusový
humus ()
rzeczownik (1.1) humus, próchnica
humus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) humus, próchnica
humus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) humus (1.2) humus
(1.1-2) humus
(1.2) hummus
(1.1) (1.2) (ḥummuṣ)
humus ()
rzeczownik (1.1) humus, próchnica
humus ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ziemia, grunt, glebaKrystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 32.
humus ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) próchnica, humus
(1.1) humusotvorný • humusovo-ílovitý
humusovitosť , humusovanie humusový, humózny, humusovitý
humus ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) humus, próchnica
(1.1) mull
humus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) humus, próchnica (1.2) podłoże, gleba (geneza zjawiska)
(1.1-2)
(1.1) terriccio (1.2) ambiente, background, clima, contesto, sfondo, sostrato