dziczyzna ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) mięso z ubitej zwierzyny łownej (1.2) potrawa z dziczyzny (1.1)
(1.1-2)
(1.1) Na obiad zjedliśmy pieczeń z dziczyzny.
(1.1) pasztet z dziczyzny • pieczona dziczyzna
(1.1) mięso
(1.1) sarnina, jelenina
dziki , dzikość , dzik , dzicz , dzikus , dzikuska , dzikarz , dziczenie , zdziczenie dziczeć , zdziczeć dziki, dziczy dziko
Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 271.
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
angielski: (1.1) wildmeat, game baskijski: (1.1) ehizaki czeski: (1.1) zvěřina esperanto: (1.1) ĉasaĵo francuski: (1.1) venaison , gibier hiszpański: (1.1) caza , carne de caza łaciński: (1.1) caro ferina niemiecki: (1.1) Wildfleisch , Wild ; (1.2) Wildgericht , Wild nowogrecki: (1.1) κυνήγι (κρέας) słowacki: (1.1) divina , zverina ukraiński: (1.1) дичина wilamowski: (1.1) wyłpyt , wyłdfłaś