karać () ,
czasownik przechodni niedokonany ( ukarać, pokarać) (1.1) wymierzać karę
(1.1)
(1.1) Drobnych przestępców karano chłostą.
karać + (+ ) za
(1.1) nagradzać
kara , karanie , karalność , karność , karny , ukaranie , karniak karalny, karny pokarać , skarać , ukarać
przez co kto grzeszy, przez to bywa karany
angielski: (1.1) punish arabski: (1.1) عاقب białoruski: (1.1) кара́ць bułgarski: (1.1) нака́звам duński: (1.1) straffe, afstraffe esperanto: (1.1) puni fiński: (1.1) rangaista francuski: (1.1) punir galicyjski: (1.1) castigar hiszpański: (1.1) castigar, multar, condenar jidysz: (1.1) שטראָפֿן (sztrofn), באַשטראָפֿן (basztrofn) kataloński: (1.1) penar, punir, castigar kazachski: (1.1) жазалау niderlandzki: (1.1) straffen niemiecki: (1.1) strafen rosyjski: (1.1) нака́зывать skolt: (1.1) raŋsted słoweński: (1.1) kaznovati szwedzki: (1.1) straffa, bestraffa ukraiński: (1.1) кара́ти wilamowski: (1.1) śtröfa, korǡn, korȧn