__TOC__ charme ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wdzięk, urok, powab, czar
(1.1) ,
(1.1) Ta narzucona sobie rezerwa sprawia jednak, że przestawanie z takim młodzieńcem ma swoisty charme. (1.1) (…) był pełen osobistego charme, lubił żartować z panem inspektorem, a niemiecki znał wybornie.
(1.1) z charme'em • osobisty charme
(1.1) wdzięk
szarm
baskijski: (1.1) xarma duński: (1.1) charme
charme ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) urok, czar, powab
(1.1) charme; charmes
charmant, charmantissime, charmeur charmeur charmer
Źródłosłów dla:
charme ()
rzeczownik (1.1) urok, czar, powab