cornu ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) róg (1.2) skrzydło (armii)Słownik łacińsko-polski w opracowaniu Kazimierza Kumanieckiego, Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-7195-152-3Praktyczny słownik łacińsko-polski, Jerzy Mańkowski, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2008, ISBN 978-83-7469-869-6 (1.3) przedmiot wykonany z rogu, np. łuk, naczynie, trąba cornū, cornūs;
(1.1) Capro duo cornua sunt. → Kozioł ma dwa rogi. (1.2) A dextro cornu vehementer multitudine suorum nostram aciem premebant. → Na prawym skrzydle gwałtownie mnogością swą napierali na nasze szyki. (Juliusz Cezar, De bello Gallico) (1.3) Tubae cornuaque ab Romanis cecinerunt. → Trąby i rogi zabrzmiały w obozie rzymskim ( u Rzymian). (Liwiusz, Ab Urbe Condita)
(1.1) unicornis
(1.1) Cornu Copiae