__TOC__ becco ()
rzeczownik (1.1) dziób
beccar
becco ()
(1.1) 1. , rzeczownik, rodzaj męski (2.1) dziób (ptaka) (2.2) gęba (2.3) końcówka, dziobek, zakończenie (2.4) kozioł, cap (2.5) (o mężu) rogacz
(2.1-5) becco; becchi
(2.3) il becco della penna → końcówka pióra • il becco dell'imbuto → dziobek lejka
(2.1) rostro (2.2) bocca, labbra (2.4) capro, caprone (2.5) cornuto
(2.1-3) becca , beccaccia , beccaccino , beccacciola , beccata , beccatello , beccatoio , beccatura , beccheggiata , beccheggio , becchettio , beccotto , beccuccio , imbeccata , imbeccatoio beccare, beccarsi, beccheggiare, becchettare, becchettarsi, beccolare, beccucchiare, beccucchiarsi, imbeccare imbeccato (2.4-5) beccaccione , beccaio , beccheria
(2.1-3) bagnarsi il becco → pić mettere il becco → wtrącać się non avere il becco di un quattrino → nie mieć grosza przy duszy restare a becco asciutto → pozostać z niczym tenere il becco chiuso → trzymać gębę na kłódkę
(2.1-3)