cecha ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) element opisujący coś lub kogoś, mogący odróżniać to od innych przedmiotów lub osób (1.2) (1.3) znamię, piętno (1.4) poszewka na poduszkę
(1.1-2)
(1.1) Specyficzną cechą samochodu Bolesława jest to, że psuje się zaraz po uruchomieniu.
(1.1) atrybut, własność, właściwość, wyróżnik
(1.2) mantysa
(1.1-3) cechówka , cechowanie cechować
(1.1) cecha logarytmu
(1.1-3) → znak rozpoznawczy, (1.4) < (thḗkē) → skrzynia
albański: (1.1) veti , tipar angielski: (1.1) feature, property arabski: (1.1) نعت, صفة, خلة, خاصة białoruski: (1.1) прыкмета , рыса duński: (1.1) træk , egenskab , kendetegn , karaktertræk esperanto: (1.1) trajto, eco francuski: (1.1) marque , trait , caractère ; (1.2) caractéristique hiszpański: (1.1) rasgo , carácter ; (1.2) característica interlingua: (1.1) contramarca japoński: (1.1) 特徴 (とくちょう, tokuchō), 特色 (とくしょく, tokushoku) jidysz: (1.1) שטריך (sztrich), אייגנקייט / (ejgnkejt), (charakterystyczna) קענצייכן (kencejchn) łaciński: (1.1) genus niderlandzki: (1.1) eigenschap ; (1.2) karakteristiek niemiecki: (1.1) Merkmal nowogrecki: (1.1) χαρακτηριστικό , ιδιότητα ; (1.2) ιδιότητα portugalski: (1.1) atributo , característica rosyjski: (1.1) черта , признак , свойство szwedzki: (1.1) kännetecken , särdrag , drag , egenskap turecki: (1.1) özellik, nitelik ukraiński: (1.1) риса , ознака , властивість wilamowski: (1.1) ocaeihia , ocacha , karakter włoski: (1.1) caratteristica