kaptur ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) część płaszcza, kurtki lub bluzy służąca jako nakrycie głowy; (1.2) stan mnisi
(1.1-2)
(1.1) Nie mogę przypomnieć sobie twarzy tego człowieka, gdyż miał oczy zasłonięte kapturem. (1.2) Mniejsza, żeś państwa, trony, berła skruszył: / Będziesz tak śmiałym, żebyś kaptur ruszył?Ignacy Krasicki: Monachomachia, pieśń I
(1.1) nakrycie głowy
zakapturzony , kapturka , kapturnica , kapturnik /, kapturzenie , zakapturzenie kapturek kapturzyć , zakapturzyć kapturowy, kapturzasty, zakapturzony zakapturzony
(1.1) Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 138., → szpiczasty kołpak futrzany
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ubrania
angielski: (1.1) hood, cowl, hoodie arabski: (1.1) قلنسوة (qalánsuwa) baskijski: (1.1) txano białoruski: (1.1) капюшон , каптур , капар czeski: (1.1) kapuce duński: (1.1) hætte esperanto: (1.1) kapuĉo estoński: (1.1) kapuuts, peakott francuski: (1.1) capuche , capuchon hiszpański: (1.1) capucha interlingua: (1.1) cappucio kaszubski: (1.1) kapùca łaciński: (1.1) cucullus niemiecki: (1.1) Kappe , Kapuze nowogrecki: (1.1) κουκούλα (koukoúla) polski język migowy: portugalski: (1.1) capucho , capuz rosyjski: (1.1) капюшон (kapûšon) ukraiński: (1.1) каптур (kaptur), капюшон (kapûšon) węgierski: (1.1) csuklya, kapucni włoski: (1.1) cappuccio