Jerzy Podoski (ur. 21 lipca 1900 w MonastyryszczachWykaz poległych i zmarłych żołnierzy polskich sił zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1946, wyd. Instytut Historyczny im. Generała Sikorskiego, Londyn 1952, s. 31, zm. 3 stycznia 1942 w LizboniePolski Słownik Biograficzny, Tom XXVII, Warszawa 1982–1983 (biogram autorstwa Wincentego Chrząszczewskiego), s. 163-164) – kapitan dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, mistrz świata w strzelectwie (1931), bronioznawca.

Życiorys Młodość Był synem Tytusa i Jadwigi z Kalm-Podoskich. Był uczniem gimnazjum polskiego w Kijowie. Wiosną 1918 wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej, w ramach Komendy Naczelnej nr 3 w Kijowie. W 1918 przerwał naukę i wstąpił do Wojska Polskiego, służył w dywizjonie ułanów w szeregach 4 Dywizji Strzelców Polskich. W 1919 zdał egzamin maturalny w Szkole Rady Głównej Opiekuńczej w Warszawie. W tym samym roku został ordynansem Edwarda Śmigłego-Rydza, był też łącznikiem przy alianckiej misji wojskowej działającej pograniczu polsko-litewskim.

Kariera wojskowa i działalność zawodowa do 1939 Od 1 października 1919 do 1 czerwca 1920 był uczniem 20. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu szkoły pozostał w niej na stanowisku oficera ordynansowego komendanta, a w następnym roku został asystentem taktyki. Pełniąc służbę w szkole pozostawał oficerem 21 Pułku Piechoty. Ukończył również kurs we Francji.

Z dniem 1 stycznia 1922 został awansowany do stopnia porucznika. Od lutego 1922 do marca 1924 był wykładowcą broni małokalibrowej w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Następnie został przydzielony do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich i skierowany na pięciomiesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej, w której pozostał do jesieni 1926 jako referent i instruktor w dziale doświadczalnym. W latach 1926–1928 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko oficera sztabu. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do Oddziału II Sztabu Głównego. 2 grudnia 1930 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 200. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie. Pełnił tam służbę na stanowisku kierownika wyszkolenia. Z dniem 30 listopada 1934 został przeniesiony w stan spoczynku.

Po odejściu ze służby wojskowej pracował w Pracowni Broni Małokalibrowej w Instytucie Badania Materiałów Uzbrojenia, od lutego 1935 do sierpnia 1939 w Wydziale Oświatowym Polskiego Radia, w dziale Audycji Żołnierskich. Od 1933 był członkiem zarządu Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Wojska. Strzelectwo Był specjalistą w zakresie ręcznej broni palnej. Opublikował książki Karabinki małokalibrowe i ich użycie (1926), ABC strzelania. Instrukcja (1929), Pistolet w walce i sporcie (1928), Strzelanie. Podręcznik dla początkujących o zawodników (1934). Publikował także w Przeglądzie Strzeleckim i Łuczniczym, Bellonie, Przeglądzie Piechoty, Broni i Barwie.

W 1927 został mistrzem Polski w strzelaniu do figurek. W 1931 został mistrzem świata indywidualnie w konkurencji karabin małokalibrowy 100/200m leżąc (30+30), a także drużynowo w konkurencji biegnący jeleń 100 m - 50 strzałów, a także srebrny medal drużynowo w konkurencji biegnący jeleń 100 m - 25 dubletów.

II wojna światowa W sierpniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do Polskiej Misji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Sprzymierzonych w Paryżu, do którego dotarł 10 września 1939. Od października 1939 pełnił służbę w Sztabie Naczelnego Wodza w charakterze tłumacza. Cierpiał na postępującą chorobę płuc, w związku z czym w celu zmiany klimatu został skierowany na stanowisko zastępcy attaché wojskowego w Lizbonie. Tam zmarł 3 stycznia 1942.

Ordery i odznaczenia Medal Niepodległości (16 września 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (10 marca 1932) „za zasługi na polu sportu strzeleckiego” - jako Jerzy Podolski. Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 243.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie wywiadu i kontrwywiadu II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polscy strzelcy Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1942