Antonio Herrera Toro, pseudonim „Santoro” (ur. 16 stycznia 1857 w Valencia, w stanie Carabobo, zm. 26 czerwca 1914 w Caracas) – wenezuelski malarz, dziennikarz, krytyk sztuki, pedagog.
Życiorys mały|La muerte de Libertador (1883) mały|La Batalla de Ayacucho (1890) mały|Martín Tovar y Tovar (1878) Antonio Herrera Toro był synem prawnika Juana José Herrery i Teresy Rodríguez del Toro. Edukację rozpoczął w szkole La Viñeta, gdzie nauczycielem był niemiecki uczony Adolf Ernst. W 1869 rozpoczął studia artystyczne pod kierunkiem Martína Tovara y Tovara. Pięć lat później zapisał się do Academia de Bellas Artes w Caracas, gdzie uczył się u José Manuela Maucó i hiszpańskiego naukowca Miguela Navarro Cañizaresa.
W 1872 namalował Alegoría de la batalla de Araure, a w 1873 portret prezydenta Wenezueli Antonio Guzmána Blanco. W 1875 otrzymał stypendium rządowe, które pozwoliło mu studiować w Paryżu i Rzymie. Powrócił w 1881 ze szkicami Najświętszej Maryi Panny, które wykonał na zlecenie José Ponte, arcybiskupa Caracas, w celu wykonania malowideł ściennych w katedrze w Caracas. Herrera namalował je wspólnie z Cristóbalem Rojasem.
W 1883 z okazji setnych urodzin Simona Bolívara namalował La muerte del Libertador, obraz przedstawiający Bolívara na łożu śmierci. W następnym roku pojechał do Peru, aby wykonać szkice miejsc bitew pod Junina i Ayacucho do obrazów, których wykonanie rząd powierzył Tovarowi. W wyniku śmierci mistrza Herrera sam musiał dokończyć La Batalla de Ayacucho (1890).
Po powrocie z Peru poświęcił się malowaniu portretów i realizacji dzieł takich jak La Caridad (1886) i La muerte de Ricaurte en San Mateo (1889). Zajął się też dziennikarstwem, podpisując się pod artykułami pseudonimem „Santoro”. Współpracował z pismem El Cojo Ilustrado i został założycielem gazety El Granuja.
W 1892 został dyrektorem Edificios y Ornato, a w 1908 dyrektorem Academia Nacional de Bellas Artes. W tym okresie musiał zmierzyć się z niezadowoleniem dużej grupy studentów, którzy domagali się zmian w orientacji i nauczania sztuk plastycznych. Ruch ten miał wpływ na powołanie Círculo de Bellas Artes. W 1911 wraz z Pedro Arismendim Brito napisał regulamin i program nauczania w Instituto Nacional de Bellas Artes, który obejmował sekcję malarstwa i rzeźby oraz inną sekcję muzyki i deklamacji. W tym samym roku, pod presją młodych artystów, złożył rezygnację ze stanowiska dyrektora Academia Nacional de Bellas Artes. Mimo protestów studentów rząd nie przyjął rezygnacji i Herrera pozostał w swoim biurze do śmierci w 1914.
Wybrane prace Martín Tovar y Tovar (1878) Autorretrato (1880) La Romana (1880) Asunción de la Virgen (1881) La muerte de Libertador (1883) La caridad (1886) La muerte de Ricaurte en San Mateo (1889) Retrato de Mujer (1889) Retrato del Presidente Raimundo Andueza Palacio (1890) Autorretrato de pie (1895) Don Arístides Rojas (1895) Retrato del licenciado Miguel José Sanz (1896) Retrato de Fermín Toro (1897) Retrato del Presidente Cipriano Castro (1902) La Batalla de Ayacucho (1890) La Batalla de Junín (1904) Margarita Poleo de Chataing (1907)
Galeria
Przypisy
Kategoria:Wenezuelscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1857 Kategoria:Zmarli w 1914