Charles de Chilly (ur. 2 grudnia 1804 w Stenay, zm. 11 czerwca 1872) – francuski aktor.

Życiorys De Chilly został wcześnie osierocony przez ojca, wychowywany był przez wuja, pułkownika Michaud. Po zakończeniu nauki wyjechał do Paryża i zatrudnił się w domu handlowym.

Początkowo występował w skromnym teatrze dzielnicy Popincort, a następnie w teatrze Doyen, gdzie z powodzeniem zagrał Daiglemonta w Les Étourdis François Andrieux. Za radą aktora Joanny’ego postanowił związać się z teatrem zawodowo. 19 kwietnia 1827 roku wystąpił po raz pierwszy na scenie Odéonu w roli Walerego w Świętoszku Moliera. Zniechęcony brakiem sukcesów przyłączył się do zespołu Bocage’a i Sabatiera i następne dwa lata spędził występując na prowincji, m.in. w Moulins (1827) i w Tours (1828).

W 1829 roku powrócił do Paryża i ponownie pojawił się na deskach Odéonu. Jego inteligencja, wykształcenie i zdobyta praktyka sprawiły, że został zauważony, choć nie przełożyło się to wówczas na obsadzanie go w głównych rolach. Na początku 1831 roku przeszedł wraz z większością zespołu Harela z Odéonu do teatru Porte-Saint-Martin, gdzie nadal zgodnie z angażem grywał drugoplanowe role w komediach i tragediach.

W 1836 roku wyjechał wraz z Delafosse’m do Amsterdamu, gdzie został zatrudniony jako aktor ról pierwszoplanowych. Po powrocie do Paryża w 1839 roku został zatrudniony w teatrze l’Ambigu-Comique, w miejsce zmarłego na początku roku Firmina. Zadebiutował tam 29 października 1839 roku rolą Arweda w Christophe le Suédois, dramacie w pięciu aktach Josepha Bouchardy’ego, otrzymując spory aplauz. W Ambigu odnalazł swą drogę aktorską, wyspecjalizował się w emploi zdrajcy, do czego predysponowały go: jego sposób gry, dykcja i charakterystyczna fizjonomia. De Chilly grał go w sposób o wiele subtelniejszy niż w dawniejszym melodramacie. Zamiast podniesionego głosu, podejrzliwych spojrzeń i złowrogich gestów stosował kąśliwą kpinę, zręcznie skrywaną przed ludźmi obłudę i urywany głos, zdradzający czasem uczucia wstydu czy zemsty rządzące jego postacią.

Odniósł wielkie sukcesy, grając w ten sposób w 1843 roku Montorgueila w Bohémiens de Paris Adolphe’a d’Ennery’ego i Eugène’a Grangé, w 1845 roku Mordaunta w Mousquetaires Alexandre’a Dumasa i Auguste’a Maqueta, a szczególnie w 1849 roku Rodina w Juif errant Eugène’a Sue.

3 lutego 1858 roku, po śmierci Charles’a Desnoyers’a, de Chilly został mianowany dyrektorem Ambigu. Jego umiejętne działania przyciągnęły do teatru publiczność, która w poprzednich latach nie dopisywała. W uznaniu jego talentów organizacyjnych został on w 1867 roku mianowany dyrektorem Odéonu. Grali u niegoː Ligier, Frédérick Lemaître i Lafont. W 1872 roku wystawił Ruy Blasa z Lafontaine’em, Geffroyem, Mélinguem, i Sarah Bernhardt. Przedstawienie odniosło niebywały sukces i przyniosło 400 tysięcy franków zysku.

De Chilly pochowany został na cmentarzu Père-Lachaise.

Kariera sceniczna RokSztukaAutorRola1830ChristineAlexandre DumasMagnus de la Gardie1832Périnet LeclercAnicet BourgeoisBois-Bourdon1833AngèleAlexandre DumasJeppo LiverettoLucrèce BorgiaVictor HugoJules Raymond1834Le Mari de la favoriteSaintinemarquis de Fontrailles1836LéonBalisson RougemontMorin1839Christophe le suédoisJoseph BouchardyArvide1840Lazare le pâtreJoseph BouchardyGiacomo1843Les Bohémiens de ParisAdolphe d'EnneryMontorgueil6000 francs de récompenseCharles DesnoyerRossignol1845Les MousquetairesAlexandre DumasMordauntLes TalismansFrédéric Soulié1847La Duchesse de MarsanAdolphe d'EnneryHector de Mailly1848Les Sept Péchés capitauxAnicet BourgeoisLazare Leriche, Chciwość1849Juif errantEugène SueRodin1851Un mystèreÉmile SouvestreBérit1854Le Juif de VeniseFerdinand DuguéShylock

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Francuscy aktorzy teatralni XIX wieku Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1804 Kategoria:Zmarli w 1872