Weronika Szczawińska (ur. 1981 w Warszawie) – polska reżyserka, dramaturżka oraz kulturoznawczyni, doktor nauk o sztuce.
Życiorys W 2000 ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Warszawie. Ukończyła filologię angielską i kulturoznawstwo – wiedzę o kulturze w ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obroniła pracę magisterską o realizacjach scenicznych Powrotu Odysa Stanisława Wyspiańskiego na przykładzie spektakli Tadeusza Kantora i Jerzego Grzegorzewskiego (2007). Jest również absolwentką Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. W roku 2014 obroniła doktorat w Instytucie Sztuki PAN na podstawie rozprawy Strategie reprezentacji pamięci w polskim teatrze przełomu XX i XXI wieku; promotorką była Krystyna Duniec.
W latach 2005–2006 była aktorką Studium Teatralnego Piotra Borowskiego. W spektaklu Henryk. Hamlet. Hospital zagrała pacjentkę szpitala psychiatrycznego.
Jako reżyserka zadebiutowała wspólnie z Adamem Wojtyszką i Wawrzyńcem Kostrzewskim w 2007 roku etiudą dyplomową pt. Nienasycenie w spektaklu Wyzwolenie – Próby w Teatrze Polskim w Warszawie. Rok później wyreżyserowała swój pierwszy pełnowymiarowy spektakl: Jackie. Śmierć i księżniczka według Elfriede Jelinek w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie z Mileną Gauer jako Jackie Kennedy.
Laureatka wielu nagród, m.in. nominowana (2014 za Geniusza w golfie i Teren badań – Jeżycjada, 2018) i nagrodzona (2019) Paszportem Polityki w kategorii „Teatr”; uhonorowana II nagrodą na Koszalińskich Konfrontacjach Młodych m-teatr 2010 za Zemstę; wyróżniona Nagrodą Marszałka Województwa Dolnośląskiego za dramaturgię do spektaklu W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z Innych (2010); laureatka nagrody Jury Społecznego Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach (2012) za Jak być kochaną; wraz z innymi twórcami Komornickiej. Biografii pozornej – wyróżnieniem w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2012).
W swojej twórczości Szczawińska interesuje się rewizją klasyki i reinterpretowaniem historii. Porusza też problematykę pamięci i historii, a także kwestie tożsamości płciowej i feminizmuBiogram na stronie Culture.pl http://culture.pl/pl/tworca/weronika-szczawinska. Jej spektakle porównuje się pod względem formy do esejów, zwracając uwagę na ich potencjał dekonstruowania stereotypów i mechanizmów tworzących wspólnoty.
Szczawińska współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, w 2009 roku prowadziła tam cykl dyskusji dotyczących pamięci w teatrze. Publikuje w wielu czasopismach: „Didaskaliach”, „Teatrze”, „Res Publice Nowej”, „Dialogu”. W latach 2014–2017 była kierowniczką artystyczną Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu.
Odznaczenia Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” – 2024
Realizacje jako reżyserka Jackie. Śmierć i księżniczka na podstawie tekstu Elfriede Jelinek - Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie (2008) Zemsta na podstawie tekstu Aleksandra Fredry, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (2009) Białe małżeństwo na podstawie dramatu Tadeusza Różewicza, Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach (2010) Noże w kurach na podstawie tekstu Davida Harrowera, Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie (2010) Jak być kochaną według tekstu Agnieszki Jakimiak, Bałtycki Teatr Dramatyczny w Koszalinie (2011) RE//MIX Zamkow według tekstu Agnieszki Jakimiak, Komuna Warszawa (2012) Re-wolt na podstawie tekstu Anny Wojnarowskiej, Europejskie Centrum Solidarności i Instytut Teatrany im. Zbigniewa Raszewskiego (2012) Artyści prowincjonalni, Teatr Powszechny w Łodzi (2013) Geniusz w golfie, Narodowy Stary Teatr w Krakowie (2014) Teren badań: literatura dziewczęca z poznańskich Jeżyc, CK Zamek w Poznaniu/Komuna Warszawa (2014) Dzieci Jarocina śpiewają Retrojutro, w ramach cyku Wielkopolska:Rewolucje (2013) Niewidzialny chłopiec na podstawie dramatu Tymoteusza Karpowicza, Wrocławski Teatr Współczesny (2015) Klęski w dziejach miasta według scenariusza Agnieszki Jakimiak, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (2015) Wojny, których nie przeżyłam według scenariusza pisanego wraz z Agnieszką Jakimiak, Teatr Polski w Bydgoszczy (2015) Pornografia późnej polskości według tekstu Tomasza Kozaka, Galeria Labirynt w Lublinie (2015) Orlando według powieści Virginii Woolf, PWST we Wrocławiu (2016) K. albo wspomnienie z miasta na podstawie tekstu Agnieszki Jakimiak, Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (2016) Komuna Paryska, Teatr Polski w Bydgoszczy (2017)
jako dramaturżka W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z Innych (reż. Bartosz Frąckowiak) Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu (2011) Komornicka. Biografia pozorna (reż. Bartosz Frąckowiak), Hobo Art Foundation, Scena Prapremier In Vitro, Teatr Polski w Bydgoszczy (2012)
inne Słuchowisko na podstawie Dźwiękowego zapisu doliny Tymoteusza Karpowicza, Wrocławski Teatr Współczesny (2013) zdarzenie teatralne oparte na fragmentach poematu Odwrócone światło Tymoteusza Karpowicza, Wrocławski Teatr Współczesny (2013)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Urodzeni w 1981