Jan Kodrębski (ur. 3 października 1936 w Piotrkowie TrybunalskimDe facto urodzony w Warszawie. Zob. , zm. 19 marca 1997 w Łodzi) – polski prawnik, historyk myśli politycznej i prawnej, romanista, znawca kultury antycznej, od 1990 profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Łódzkiego, od 1992 - profesor zwyczajny.
Pochodził z zamożnej, żydowskiej rodziny fabrykantów. Był prawnukiem Joska (Józefa) Szpilfogla, a synem Markusa (Marka) Szpilfogla-Kodrębskiego i Rajzly z domu Dawidowicz.
Dzieciństwo spędził w majątku ziemskim w Woli Krzysztoporskiej. W czasie II wojny światowej początkowo przebywał z matką w getcie w Częstochowie, a następnie ukrywał się. Po 1945 roku wraz z rodzicami znalazł się na Ziemiach Odzyskanych. Dzięki rodzinnym koneksjom przebywał przez pewien czas na leczeniu ortopedycznym w Genewie. Ukończył liceum w Jeleniej Górze. W 1954 roku podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie już od 1955 roku podjął pracę naukową w zakresie historii gospodarczej. W 1958 roku, po zakończeniu studiów, został asystentem profesora Borysa Łapickiego w Katedrze Prawa Rzymskiego. W 1964 roku doktoryzował się, a w 1974 - habilitował. Od 1982 kierownik Katedry Prawa Rzymskiego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.
Wieloletni wykładowca prawa rzymskiego i historii doktryn politycznych i prawnych.
Pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi.
Wybrane prace Sabinianie i Prokulianie. Szkoły prawa w starożytnym Rzymie (1974) Historia doktryn politycznych i prawnych (1974, wyd. 4 1980) Prawo rzymskie w Polsce XIX wieku (1990)
Przypisy
Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Doły w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1936 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Piotrkowie Trybunalskim