thumb|250px|Przetacznik siwy w pełni kwitnienia
Przetacznik kłosowy siwy (Veronica spicata subsp. incana L.) – według The Plant List jest to podgatunek przetacznika kłosowego (Veronica spicata L.), według innych ujęć taksonomicznych jest to odrębny gatunek – przetacznik siwy (Veronica incana L.). Rośnie dziko w niektórych rejonach Europy (Finlandia, Estonia, Łotwa, Litwa, Białoruś, Rosja, Krym, Mołdawia, Węgry, Słowacja, Austria, Niemcy, Szwajcaria, Włochy, Rumunia, Serbia, Bułgaria) oraz części Azji o klimacie umiarkowanym (Turcja, część azjatyckiej Rosji, Kazachstan, Mongolia, Chiny). Jest uprawiany w wielu krajach świata. W Polsce występuje tylko w uprawie.
Morfologia i ekologia Łodyga Srebrzystoszara, wzniesiona, o wysokości 10–40 cm, cała owłosiona białosiwym, gęstym kutnerem. Liście Krótkoogonkowe lub siedzące, w dolnej części łodygi jajowate lub eliptyczne, w górnej lancetowate. Brzegi płytko, lub bardzo słabo karbowane, wierzchołki całobrzegie. Nasada liści zwężona, wierzchołek tępy lub słabo zaostrzony. Wszystkie są niebłyszczące, gęsto owłosione białosiwym kutnerem. Kwiaty Skupione w grono na szczycie łodygi, zazwyczaj na łodydze występuje tylko jedno grono. Jest bardzo gęste, ścieśnione i wyraźnie odgraniczone od reszty łodygi. Kwiaty niemal siedzące, przysadki drobne, równowąskie. Działki kielicha wąskie, tępawe i pokryte włoskami gruczołowymi. Korona jest lazurowa lub niebieskobłękitna i ma szerokie, zaokrąglone łatki. Jest większa od korony przetacznika kłosowego. Rurka korony ma długość nieco większą od szerokości. Owoc Ogruczolona torebka o długości 3 mm.
Ekologia Bylina, chamefit. W środowisku naturalnym rośnie na stepach, słonecznych wzgórzach, nabrzeżach rzek.
Zastosowanie Ze względu na ozdobne kwiatostany i srebrzystoszare liście jest uprawiany jako roślina ozdobna. Nadaje się na rabaty kwiatowe lub jako roślina okrywowa. Nadaje się także na kwiat cięty, gdyż w wodzie kwiatostany utrzymują się dość długo. Jest łatwy w uprawie. Jest całkowicie mrozoodporny, odporny jest także na większość chorób i szkodników. Nie ma specjalnych wymagań glebowych. Najłatwiej rozmnaża się przez podział kępy wczesną wiosną lub jesienią, można też przez wysiew nasion, co jest bardziej czasochłonne i pracochłonne. Nasiona przed wysiewem poddaje się stratyfikacji, która polega na tym, że w styczniu wysiewa się nasiona do pojemnika, okrywa go folia i przez sześć tygodni przetrzymuje w chłodziarce.
Istnieją też kultywary o innej barwie kwiatów: 'Silberteppich' o niebieskich kwiatach, 'Erica' i 'Heidekind' o różowych kwiatach.
Synonimy Pseudolysimachion incanum (L.) Holub Pseudolysimachion incanum T. Yamaz. Pseudolysimachion incanum subsp. pallens (Host) Trávn. Pseudolysimachion pallens (Host) M.A.Fisch. Veronica bellidifolia Juz. Veronica incana L. Veronica incana subsp. pallens (Host) Albach Veronica pallens Host Veronica spicata subsp. incana S. M. Walters Veronica xilinensis Y.Z. Zhao (według The Plant List).
Przypisy
Kategoria:Babkowate (rośliny) Kategoria:Ozdobne byliny ogrodowe Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza