Wiktor Mirny (ur. 6 grudnia 1888 w Łowiczu, zm. 1940 w ZSRR) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Seweryna i Heleny z Drowanowskich urodzony 6 grudnia 1888 w Łowiczu. Do 1905 uczęszczał do gimnazjum w Piotrkowie, gdzie ukończył cztery klasy. Później kontynuował naukę w gimnazjum w Humaniu. Naukę w gimnazjum zakończył w 1908 i rozpoczął praktykę rolniczą. W 1914 ukończył trzyletnie studia w Akademii Rolniczej w Dublanach.
1 października 1915 został wcielony do armii rozyjskiej i przydzielony do Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii. 1 października 1916, po ukończeniu szkoły, został mianowany kornetem ze starszeństwem z 1 października 1915 i przeniesiony do 2 pułku lejbdragonów. 6 grudnia 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. Służył w 3 i 2 pułku ułanów do rozwwiązania korpusu 1 czerwca 1918.
10 marca 1919 wstąpił do 3 pułku ułanów wielkopolskich. 25 maja został przeniesiony do 2 pułku ułanów wielkopolskich (późniejszego 16 pułku ułanów), w którym od 15 września 1919 był dowódcą II szwadronu. Z tym oddziałem walczył w wojnie polsko-bolszewickiej; w randze porucznika jako dowódca II szwadronu. W kwietniu 1920 został ranny w czasie zagonu na Koziatyn. Wyróżnił się 27 lipca 1920 w obronie wsi Szczurowice nad Styrem, gdzie po raz drugi został ranny. 17 września 1920 dowódca pułku, ppłk. Ludwik Kmicic-Skrzyński sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez dowódcę 2 Dywizji Jazdy, płk. Gustawa Orlicz-Dreszera.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 16 pułku ułanów w Bydgoszczy. Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W listopadzie 1928 został przeniesiony do 12 pułku ułanów w Białokrynicy. W kwietniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska, przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a z dniem 30 listopada tego roku przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako emerytowany rotmistrz był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 wkrótce został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/4-81 oznaczony numerem 1946). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3362 – 30 czerwca 1921 Krzyż Walecznych czterokrotnie nr 30896 Odznaka za Rany i Kontuzje z dwiema gwiazdkamiNa podstawie fotografii Medal Zwycięstwa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Rolniczej w Dublanach Kategoria:Absolwenci Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii Kategoria:Ludzie urodzeni w Łowiczu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1940