– japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Daiō Kokushi (大應國師).

Życiorys Pochodził z prowincji Suruga (obecnie część prefektury Shizuoka) i był bratankiem Enni Ben’ena. Swój rozwój duchowy rozpoczął w lokalnej świątyni w pobliżu domu. W wieku 15 lat został mnichem. Gdy miał lat 18 przybył do Kamakury, gdzie w klasztorze Kenchō (建長寺) spotkał mistrza chan Lanxi Daolonga. Przez jakiś czas praktykował pod jego kierunkiemHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 38.

W roku 1259 udał się Chin, aby praktykować pod kierunkiem brata dharmicznego mistrza Lanxi - Xutanga Zhiyu (1185–1269), który nauczał wtedy w klasztorze na górze Xuetou w prowincji Zhejiang. Gdy mistrz przeniósł się do klasztoru Jingci a potem na górę Jing, która była wtedy wielkim centrum buddyzmu, Nampo wędrował razem z nimHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 39.

Latem 1265 roku doświadczył oświecenia i został spadkobiercą Dharmy mistrza Xutanga. Przed powrotem do Japonii mistrz podarował mu wiersz, w którym wyraził nadzieje jakie z nim wiązał: Pukać do drzwi i poszukiwać uważnie, Chodzić szerokimi ulicami i szukać bardziej Stary Xutang nauczał tak wyraźnie i jasno, I wielu jest wnuków w Dharmie na wschodnim morzu, którzy otrzymali [te nauki].Richard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Str. 86 Po powrocie do Japonii Nampo spędził jeszcze kilka lat, praktykując u swojego poprzedniego nauczyciela, Lanxiego. Następnie udał się na wyspę Kiusiu, aby poprowadzić klasztor Kōtoku (興徳寺) w Fukuoce, a potem został opatem Sōfuku (崇福寺). W klasztorze tym spędził ponad trzydzieści lat. Chociaż nie dorównywał on wielkim kompleksom klasztornym Kioto i Kamakury, to był bardzo aktywny, zwłaszcza jako łącznik ruchu zen z Chinami. Przewinęło się przez niego wielu chińskich i japońskich mnichów. Również sam Nampo przyciągał wielu ludzi do klasztoru, który stał się jego miejscem oddania praktyce zen.

W 1304 roku na zaproszenie byłego cesarza Kameyamy (亀山天皇, pan. 1260–1274) Nampo przybył do Kioto i w następnym roku został opatem Manju-ji (萬壽寺), gdzie jego uczniem został Shūhō Myōchō (1282–1338). Były cesarz Go-Uda (後宇多天皇, pan. 1274–1287) wybudował dla niego klasztor Kagen, jednak na skutek sprzeciwu hierarchii tendai z góry Hiei, niezadowolonej ze stylu i nauk zen, Nampo nie mógł przejąć tej świątyni. Przeniósł się więc do Kamakury, gdzie szybko został opatem Shōkan-ji. W końcu został opatem Kenchō-ji.

Prowadził ten najbardziej szanowany klasztor zen w Japonii przez rok. Jak przepowiedział, zmarł 29 dnia 12 miesiąca 1308 roku. Przed śmiercią napisał wiersz: Karciłem wiatr i lżyłem deszcz, Nie znam Buddy i patriarchów; Moja jedna czynność zmieniła się w mrugnięcie okiem, Nawet szybciej niż błyskawica.Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 40 Otrzymał pośmiertny tytuł Enzū Daiō Kokushi (圓通大應國師), który zwykle jest skracany do Daiō Kokushi. Cesarz zażądał, aby jego prochy zostały złożone w świątyni Ryōshō-ji, wybudowanej specjalnie w tym celu. Ponieważ jednak jego uczeń Shūhō Myōchō został opatem założycielem klasztoru Daitoku grób Nampo i główny ośrodek jego kultu znajdują się w Daitoku.

Uwagi W tym okresie – XIII wiek – okazało się, że Japończycy nie tylko są już w pełni przygotowani do przyjęcia zen, ale także są zdecydowani na jego praktykowanie. Nampo zajmuje unikatową pozycję w tradycji szkoły rinzai. Cieszył się szacunkiem swoich współczesnych, ale z dzisiejszej perspektywy jest właściwie patriarchą szkoły rinzai. Jeszcze przed końcem okresu Kamakury wprowadzenie zen do Japonii okazało się całkowitym sukcesem.

Do Japonii dokonano 24 wczesnych transmisji chan/zen z Chin. Do dziś przetrwała w Japonii tylko jedna linia przekazu rinzai – właśnie ta od Nampo Jōmyō. Linia przekazu wytyczona przez jego ucznia Daitō Kokushi (大燈國師) (Shūhō Myōchō) i ucznia Shūhō, Kanzana Egena (關山慧玄) (1277–1360), nosiła nazwę "ōtōkan""Ō" pochodziło z Daiō, "tō" z Daitō, a "kan" od Kanzana.

Jego nauki zostały zapisane w następujących pracach: Kōtoku-ji goroku Sōfuku-ji goroku Enzū Daiō kokushi goroku Manju-ji goroku

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w innym kraju. 52/25. Songyuan Chongyue (1139–1209 53/26. Wuming Huixin (1160–1237) 54/27. Lanxi Daolong (1213–1278) 53/26. Yun’an Puyan (1156–1226) 54/27. Xutang Zhiyu (1185–1269) 55/28/1. Nampo Jōmyō (1235–1309) (także Shōmyō; Daiō Kokushi) Japonia. Szkoła rinzai. 56/29/2. Hōō Soichi (1274–1357) 57/30. Daichū Sōshin (bd) 58/31. Gettan Sōkō (1326–1389) 56/29. Shūhō Myōchō (1282–1338) (także Daitō Kokushi) 57/30. Tettō Gikō (1295–1369) 58/31. Gongai Sōchū (1315–1390) 59/32. Kesō Sōdon (1352–1428) 60/33. Ikkyū Sōjun (1394–1481) 60/33. Yōsō Sōi (1379–1458) 61/34. Shumpo Sōki (1416–1496) 62/35. Jitsuden Sōshin (1434–1507) 63/36. Kogaku Sōkō (1465–1548) 64/37. 65/38. Shōrei Sōkin (1489–1568) 66/39. Kokei Sōchin (1515–1597) 66/39. Shun’oku Sōen (1529–1611) 67/40. Kōgetsu Sōgan (1574–1643) 67/40. Enshū Kobori (bd) 66/39. Ittō Shōteki (1539–1612) 67/40. Takuan Sōhō (1573–1645) nie zostawił spadkobierców 57/30. Kanzan Egen (także Muso Daishi) (1277–1360)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Japońscy mistrzowie zen Kategoria:Urodzeni w 1235 Kategoria:Zmarli w 1308