Pastoralny Instytut Biblijny (, PBI) – korporacja prawna powołana w listopadzie 1918 roku w wyniku niezadowolenia części Badaczy Pisma Świętego z wyboru Josepha F. Rutherforda (1869–1942) na stanowisko prezesa Towarzystwa Strażnica po śmierci Charlesa Taze Russella (1852–1916). PBI jest wydawcą czasopisma „The Herald Of Christ’s Kingdom” prezentującego wierzenia i poglądy Wolnych Badaczy Pisma Świętego.
Okoliczności powstania PBI Założyciel ruchu Badaczy Pisma Świętego i równocześnie prezes Towarzystwa Strażnica, C.T. Russell, zostawił testament spisany 29 czerwca 1907 roku. Wyraził w nim nadzieję, że nadzór nad wydawanym przez niego czasopismem „Strażnica Syjońska” po jego śmierci obejmie grupa pięciu osóbTestament C.T. Russella nie dotyczył zarządzania Towarzystwem Strażnica, które miało swój zarząd oraz przyjęty przez członków Towarzystwa i zatwierdzony sądownie statut.. Russell wskazał imiennie: Williama E. Page’a, Williama E. Van Amburgha, Henry’ego Claya Rockwella, Edwarda W. Brenneisena i Fredericka Homera Robisona oraz gdyby z jakiś przyczyn nastąpił wakat: A.E. Burgessa, Roberta H. Hirsha, Isaaca F. Hoskinsa, George’a H. Fishera, Josepha F. Rutherforda i dr. Johna Edgara (zmarł w 1910, sześć lat przed C.T. Russellem). Po śmierci C.T. Russella, która nastąpiła 31 października 1916, zgodnie z jego życzeniem testament ten został wydrukowany w najbliższym wydaniu „Strażnicy” z 1 grudnia 1916 roku. Ponieważ William E. Page i Edward W. Brenneisen ze względów osobistych zrezygnowali z udziału w Komitecie Redakcyjnym wybrano na ich miejsce Roberta H. Hirsha i Josepha F. RutherfordaW Komitecie Redakcyjnym „Strażnicy” usługiwali więc W.E. Van Amburgh, H.C. Rockwell, F.H. Robison, R.H. Hirsh i J.F. Rutherford..
Zarząd Towarzystwa Strażnica powołał Komitet Wykonawczy w składzie: Alfred I. Ritchie – przewodniczący, William E. Van Amburgh – sekretarz oraz Joseph F. Rutherford – zastępca przewodniczącego. Komitet ten sprawował nadzór nad działalnością Towarzystwa Strażnica do czasu wyboru nowego prezesaW październiku 1916 roku w zarządzie Towarzystwa Strażnica zasiadali: C.T. Russell – prezes, A.I. Ritchie – wiceprezes, W.E. Van Amburgh – sekretarz-skarbnik oraz członkowie: J.D. Wright, I.F. Hoskins, H.C. Rockwell i J.F. Rutherford. Zgodnie ze statutem dwa dni po śmierci C.T. Russella zarząd wybrał A.N. Piersona na członka zarządu.. Jednymi z pierwszych decyzji Komitetu Wykonawczego podjętymi w listopadzie 1916 roku było powierzenie opracowania siódmego tomu Wykładów Pisma Świętego Claytonowi J. Woodworthowi i George’owi H. Fisherowi oraz wysłanie Paula S.L. Johnsona do Anglii. thumb|290px|left|Lyceum Theater przy Penn Avenue w Pittsburghu,gdzie 6 stycznia 1917 powołano Josepha F. Rutherforda na stanowisko drugiego prezesa Towarzystwa Strażnica 6 stycznia 1917 roku walne zgromadzenie akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica na dorocznym spotkaniu zorganizowanym w Lyceum Theater w Pittsburghu powołało Josepha F. Rutherforda na stanowisko nowego prezesa, Andrew N. Pierson został wiceprezesem, a William E. Van Amburgh sekretarzem-skarbnikiem. W walnym zgromadzeniu uczestniczyło około 600 reprezentantów zborówW tym samym czasie (6, 7 stycznia) w Carnegie Hall w Pittsburghu, zorganizowano pierwszą po śmierci C.T. Russella konwencję. Uczestniczyło w niej około 1500 osób.. Rozwiązano też Komitet Wykonawczy. Na początku 1917 roku J.F. Rutherford odwołał z Wielkiej Brytanii przebywającego tam od 19 listopada 1916 roku P.S.L. Johnsona, który miał zapoznać się z sytuacją w angielskim biurze zarządu International Bible Students Association (IBSA)International Bible Students Association (IBSA, „Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego”) to istniejąca do dziś korporacja prawna zarejestrowana 30 czerwca 1914 w Londynie, która reprezentowała europejskich Badaczy Pisma Świętego. Podlega ono pod Towarzystwo Strażnica. W pierwszym zarządzie IBSA zasiadali: Charles T. Russell – prezes, Jesse Hemery – wiceprezes, Henry J. Shearn – sekretarz i William Crawford – skarbnik. i zdać pisemną relację zarządowi Towarzystwa Strażnica. W trakcie tej wizyty w Wielkiej Brytanii Johnson przekroczył swoje uprawnienia, próbując odwołać 2 spośród 3 członków zarządu IBSA (Henry’ego J. Shearna i Williama Crawforda, którzy mu się sprzeciwiali). W przemówieniach Johnson przedstawiał siebie jako następcę C.T. Russella oraz wykorzystując niezgodnie z przeznaczeniem dokumenty pozwalające mu na kontrolę dokumentacji i finansów IBSA, w które przed wyjazdem wyposażył go Komitet Wykonawczy, bezprawnie przejął kontrolę nad londyńskim kontem bankowym Towarzystwa Strażnica. Nadzorca oddziału londyńskiego, Jesse Hemery, zwrócił się do J.F. Rutherforda z prośbą o reakcję. W rezultacie Rutherford wyznaczył kilkuosobowy komitet londyńskich współwyznawców nie należących do zarządu, który po zapoznaniu się z faktami zalecił odwołanie JohnsonaWizyta Johnsona w Wielkiej Brytanii spowodowała wiele problemów: „Tydzień przed końcem marca Paul Johnson opuścił Craven Terrace 34 [adres siedziby IBSA], wcześnie rano, po cichu, zanim ktokolwiek inny wstał. Jego niegodny i nieprzemyślany tryb wyjazdu, często opisywany w późniejszych latach i niezmiennie przywołujący jakąś wesołość, nie musi być tutaj relacjonowany. Wyjechał i poczuliśmy ulgę z jego wyjazdu. Nikt nie wiedział gdzie jest, dopóki nie dotarła wiadomość z Liverpoolu, że dopłynął do Stanów Zjednoczonych 31 marca. Był w tym kraju [Anglii] przez dziewiętnaście tygodni i w tym krótkim czasie stworzył bezprecedensowy teatr zamieszania i nieporozumień między braćmi, czego wcale nie złagodził jego wyjazd. Wiele zborów, głównie z większych miast, takich jak Glasgow i Manchester, pisało do Brooklynu, prosząc, aby nie przyjeżdżał ponownie do Wielkiej Brytanii” (Albert O. Hudson, Bible Students in Britain – The Story of a Hundred Years, 1989, s.82-89, Bible Fellowship Union)..
P.S.L. Johnson ignorował wybory prezesa Towarzystwa Strażnica z 6 stycznia 1917 i komunikował się z Alfredem I. Ritchie by za jego pośrednictwem odwołać się do zarządu od decyzji prezesa nakazującej mu powrót z Wielkiej Brytanii. Nie tylko nie chciał się podporządkować decyzji nowego prezesa Towarzystwa Strażnica, ale też sprawiał wrażenie niezastąpionego w Wielkiej Brytanii, wysyłał listy i depesze usprawiedliwiające swoje postępowanie i w rezultacie do Nowego Jorku powrócił dopiero 31 marca 1917 roku. W kwietniu 1917 roku Johnson wdał się w spór z prezesem Towarzystwa Strażnica J.F. Rutherfordem. Wielokrotnie próbował nakłonić Rutherforda, by ponownie wysłał go do Londynu, na co jednak nie uzyskał zgody. W tym sporze P.S.L. Johnson próbował wpłynąć na członków zarządu, przeciągając na swoją stronę czterech z nich – Roberta H. Hirsha (29 marca 1917 zastąpił w zarządzie Henry’ego C. Rockwella), Alfreda I. Ritchiego (w zarządzie od 1911), Isaaca F. Hoskinsa (od 1908) i Jamesa D. Wrighta (od 1906). Wybór Rutherforda na stanowisko prezesa oraz jego nieugięty sposób zarządzania spowodował, że niezadowoleni członkowie zarządu podjęli nieudaną próbę przejęcia jego stanowiska. Na statutowym zebraniu zarządu, które zostało przeprowadzone 20 czerwca 1917 roku w poszerzonym składzie, czterech niezadowolonych członków zarządu próbowało przedstawić rezolucję dotyczącą poprawek statutu Towarzystwa Strażnica umożliwiających przekazanie uprawnień administracyjnych prezesa na ręce członków zarządu. Ponieważ propozycja ta była sprzeczna zarówno z porządkiem organizacyjnym obowiązującym za urzędowania C.T. Russella, jak również z wolą członków Towarzystwa Strażnica wyrażoną w głosowaniu na dorocznym spotkaniu statutowym 6 stycznia 1917 roku, prezes Towarzystwa J.F. Rutherford nie umieścił tego wniosku w porządku obrad, a plan przejęcia uprawnień prezesa przez zarząd został udaremniony. thumb|200px|The Finished Mystery(„Dokonana tajemnica”), edycja 1917 17 lipca 1917 roku Joseph F. Rutherford rozpowszechnił w trakcie śniadania rodziny Betel w Brooklynie 736-stronicową publikację „The Finished Mystery” („Dokonana tajemnica”), wydaną pod redakcją Claytona J. Woodwortha i George’a H. Fishera. Podobnie jak w czasach C.T. Russella, książka ta została wydana za zgodą prezydium zarządu, które stanowili prezes, wiceprezes i sekretarz-skarbnik. Wywołało to ostry sprzeciw czterech czołowych działaczy Badaczy Pisma Świętego, którzy oczekiwali, że decyzja o wydaniu książki powinna zapaść za zgodą zarządu w pełnym jego składzie. Publikacja ta z racji na silnie antywojenny wydźwięk przyczyniła się również do późniejszych prześladowań Badaczy Pisma Świętego i aresztowania ośmiu czołowych działaczy. W dniu wydania książki „The Finished Mystery”, w trakcie śniadania członków rodziny Betel w Brookylnie doszło do jawnej manifestacji P.S.L. Johnsona, Francisa H. McGee oraz czterech niezadowolonych członków zarządu wymierzonej przeciw przywództwu J.F. Rutherforda nad Towarzystwem Strażnica.
Ponieważ podważanie przez oponentów pozycji J.F. Rutherforda jako prezesa Towarzystwa Strażnica mogło sparaliżować pracę wykonywaną w domu Betel, Rutherford pozbawił Johnsona przywilejów pielgrzymskich i nakazał mu opuścić Dom Biblijny. Natomiast czterej niezadowoleni członkowie zarządu, którzy zostali zamianowani bezpośrednio przez C.T. Russella, lecz nie zostali wybrani przez głosowanie akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica, zgodnie ze statutem Towarzystwa prawnie nie byli członkami zarząduSpośród siedmiu członków zarządu 6 stycznia 1917 roku podczas dwudniowego walnego zgromadzenia akcjonariuszy Towarzystwa Strażnica wybrano jedynie trzech członków zarządu: Joseph F. Rutherford został powołany na stanowisko prezesa, Andrew N. Pierson został wiceprezesem, a William E. Van Amburgh sekretarzem-skarbnikiem. Natomiast w kwestii pozostałych stanowisk nie przeprowadzono głosowania. Niejako automatycznie zajęli je: Henry C. Rockwell, Alfred I. Ritchie, Isaac F. Hoskins i James D. Wright.. Ponieważ Towarzystwo Strażnica zostało zarejestrowane zgodnie z „Prawem o niedochodowych stowarzyszeniach Wspólnoty Pensylwanii” J.F. Rutherford zwrócił się w tej sprawie z prośbą o opinię do J. Fithiana Tatema (1869–1921), prawnika z Filadelfii, znawcy prawa o stowarzyszeniach zgodnie z prawodawstwem stanu Pensylwania. Po uzyskaniu odpowiedzi na piśmie Rutherford zwolnił ich ze stanowiska i w sierpniu 1917 roku z własnej woli opuścili oni Dom Betel w Brooklynie. Czterem zwolnionym członkom zarządu Rutherford zaproponował działalność w charakterze pielgrzymów, którą to propozycję odrzucili. Na ich miejsce Rutherford wyznaczył czterech nowych członków zarządu: Alexandra H. Macmillana, dr. Waltera E. Spilla, Johna A. Bohneta i George’a H. Fishera. Nominacja nowych członków zarządu została zatwierdzona na najbliższym zebraniu statutowym Towarzystwa Strażnica, które odbyło się 5 stycznia 1918 roku.