Konstantin Aleksandrowicz Fiedin (ros. Константин Александрович Федин; ur. w Saratowie, zm. 15 lipca 1977 w Moskwie) – rosyjski pisarz, autor utworów o problemach wrażliwej i samotnej jednostki, uwikłanej w sprzeczności współczesnego świata, Bohater Pracy Socjalistycznej (1967). W latach 1959–1977 przewodniczący Związku Pisarzy ZSRR. W 1921 roku dołączył do grupy literackiej o nazwie Bracia Serafiońscy.

Życiorys Urodził się roku w Saratowie w rodzinie właściciela sklepu papierniczego. Od dzieciństwa interesował się pisarstwem. Nie chcąc iść w ślady ojca, parę razy uciekł z domu, chociaż w 1911 roku wstąpił do Moskiewskiego Instytutu Handlu. W 1914 roku został wysłany do Niemiec, by podszkolić swój język niemiecki. W początkowej fazie I wojny światowej, dalej znajdował się na terenie cesarstwa i jako jeniec miał prawo mieszkać i pracować w różnych miastach (był m.in. aktorem).

Powróciwszy do Rosji pod koniec 1918 roku, trafił do Syzrania w guberni symbirskiej (obecnie obwód samarski). W lutym 1919 roku zorganizował i był redaktorem gazety „Otkliki”, współpracował też z czasopismami: „Izwiestija Syzranskich Sowietow”, „Ałyj put'”, „Syzranskij kommunar”. W Syzraniu napisał pierwsze opowiadania: Sczastje i Diadia Kisiel – drugi utwór dostał nagrodę w Moskwie w konkursie „ROSTA” i został dostrzeżony przez Maksima Gorkiego.

Miasto Syzrań dał pisarzowi obszerny materiał na kolejne utwory. W powieści Miasta i lata stary Syzrań odzwierciedlony jest w wymyślonym przejezdnym mieście Siemidoł. Napisane w 1921 roku opowiadanie Sad również jest naszpikowane wrażeniami z miasta. Wydarzenia z powieści Niezwykłe lato rozgrywają się na rzece Wołga w 1919 roku.

mały|lewo|250px|Bracia Serafiońscy. Od lewej: Fiedin, Słonimski, Tichonow, Połonska, Nikitin, Zoszczenko, Gruzdiew i Wieniamin Kawierin W 1921 roku był członkiem grupy Bracia Serafiońscy w Piotrogrodzie (przemianowanym niedługo na Leningrad). Wrażenia z zagranicy i program tej grupy, zwłaszcza aktualna dla tych czasów polemika na temat inteligentów w rewolucji, określiły w głównej mierze charakter pierwszej i najbardziej znanej powieści Fiedina Miasta i lata. Pisarz żył w Leningradzie na prospekcie Wołodarskiego 33 do roku 1937, potem przeniósł się do Moskwy.

W 1927 roku wziął udział w stworzeniu grupowej powieści Bolszyje pożary, publikowanej w gazecie „Ogoniok”.

W latach 1933–1935 pracował nad pierwszą w historii literatury radzieckiej powieścią polityczną Pochiszczenije Jewropy. W powieści Sanatorium „Arktur” wykorzystał motyw „czarodziejskiej góry” Tomasza Manna w celach propagandowych, czy przeciwstawić ze sobą „zdrowy” ZSRR ze „zgniłym” ZachodemКазак В. Лексикон русской литературы XX века = Lexikon der russischen Literatur ab 1917 / [пер. с нем.]. — М.: РИК «Культура», 1996. — XVIII, 491, с. — 5000 экз. — . — С. 435..

W 1958 roku został mianowany członkiem Akademii Nauk ZSRR, a w 1959 przewodniczącym Związku Pisarzy ZSRR (do 1977 roku). W 1958 został akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Od 1962 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR od 6 do 9 kadencji.

Karierę literacką zakończył klasyką literatury radzieckiej – trylogią Pierwsze porywy (1945), Niezwykłe lato (1947) i Ognisko (1961).

Zmarł 15 lipca 1977 roku, został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w MoskwieНоводевичье кладбище. Федин Константин Александрович (1892-1977).

Odznaczenia i nagrody Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (23 lutego 1967) Order Lenina (czterokrotnie) Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy (dwukrotnie – 31 stycznia 1939 i 25 lutego 1952) Nagroda Stalinowska (1949)

Wybrana twórczość Powieści 1922–1924 – Miasta i lata (ros. Города и годы) – polskie tłumaczenie Jan Barski 1928 – Bracia (ros. Братья) 1934–1935 – Pochiszczenije Jewropy (ros. Похищение Европы) 1940 – Sanatorium „Arktur” (ros. Санаторий „Арктур“) 1945 – Pierwsze porywy (ros. Первые радости) 1947 – Niezwykłe lato (ros. Необыкновенное лето) 1961 – Ognisko (ros. Костёр)

Opowiadania 1921 – Sad (ros. Сад) 1925: Transvaal (ros. Трансвааль) Poranek w Wiaźnym (ros. Утро в Вяжном) Mużyki (ros. Мужики) 1930 – Starzec (ros. Старик) 1937: Byłem aktorem (ros. Я был актером) Cisza (ros. Тишина) Koniec świata Opowiadanie w formie listów Sczast'je (ros. Счастье) Diadia Kisiel (ros. Дядя Кисель) Norwieżcy (ros. Норвежцы) Mieloczy (ros. Мелочи) Anna Timofiewna (ros. Анна Тимофевна) Rasskaz ob odnom utrie (ros. Рассказ об одном утре) Narowczatskaja chronika (ros. Наровчатская хроника)

Dramaty 1942 – Ispytanije czuwstw (ros. Испытание чувств)

Wspomnienia 1941–1968 – Gor'kij sriedi nas (ros. Горький среди нас) 1957 – Pisatiel, iskusstwo, wriemia (ros. Писатель, искусство, время)

Przypisy

Bibliografia

Informacje na stronie warheroes.ru (jęz. ros.)

Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Członkowie Związku Pisarzy ZSRR Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR Kategoria:Laureaci Nagrody Stalinowskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Saratowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Pisarze rosyjskojęzyczni Kategoria:Pisarze socrealiści Kategoria:Pisarze związani z Moskwą Kategoria:Pisarze związani z Petersburgiem Kategoria:Pisarze związani z Saratowem Kategoria:Radzieccy pisarze Kategoria:Rosyjscy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Rosyjscy prozaicy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Rosyjscy artyści socrealizmu Kategoria:Radzieccy artyści socrealizmu