Stjepan Filipović (, ur. 27 stycznia 1916, zm. 22 maja 1942) – jugosłowiański partyzant stracony podczas II wojny światowej. Stał się w swoim kraju symbolem antyhitlerowskiego ruchu oporu. Odznaczony pośmiertnie (14 grudnia 1949 roku) Orderem Narodowego Bohatera Jugosławii.
Młodość Filipović urodził się w Opuzenie należącym wówczas do Austro-Węgier. Z wykształcenia ślusarz. W 1937 roku uczestniczył w demonstracjach i strajkach, za co w 1939 roku został skazany na rok więzienia. W 1940 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Jugosławii. Od tego momentu Stjepan działał w strukturach partii w mieście Kragujevac. Po rozpoczęciu okupacji Jugosławii przez niemieckie wojska, przeniósł się do miasta Valjevo. Pomagał tam w założeniu nielegalnej rozgłośni radiowej i formowaniu pierwszych oddziałów partyzanckich.
Partyzantka thumb|left|220px|Pomnik Filipovića w mieście Valjevo Nagrodzony przez Tito za akcje w mieście Lajkovac i Krupanj.
Śmierć 24 lutego 1942 roku Filipović wpadł w zasadzkę urządzoną przez czetników. W czasie pojmania Filipović został ranny. Czetnicy przekazali go wojskom niemieckim w mieście Šabac, skąd został przetransportowany do Valjeva. Na egzekucję spędzono mieszkańców całej okolicy i to do nich Filipović skierował swoje ostatnie słowa. Chwilę przed śmiercią na szubienicy fotograf uchwycił Stjepana krzyczącego „Śmierć faszyzmowi, wolność ludowi!”. Zawołanie to stało się hasłem jugosłowiańskiej koalicji antyfaszystowskiejSinclair, Upton; Sagarin, Edward; Teichnerhe, Albert; Cry for Justice: An Anthology of the Literature of Social Protest s. 438; L. Stuart, 1963..
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Żołnierze Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii Kategoria:Jugosłowiańscy wojskowi Kategoria:Jugosłowiańscy komuniści Kategoria:Ofiary represji Niemiec nazistowskich w Europie 1933–1945 Kategoria:Politycy Związku Komunistów Jugosławii