Oasis – brytyjski zespół rockowy założony w 1991 w Manchesterze. Utworzony z poprzedniej grupy The Rain; pierwotnie w jego skład wchodzili: Liam Gallagher (wokal i tamburyn), Paul „Bonehead” Arthurs (gitara), Paul „Guigsy” McGuigan (gitara basowa) oraz Tony McCarroll (perkusja). Piątym członkiem, który dołączył do zespołu nieco później był starszy brat Liama, Noel Gallagher (gitara i wokal). W tym składzie zespół Oasis występował do kwietnia 1995.

31 maja 1993 grupa Oasis podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Creation Records i wydała swój debiutancki album Definitely Maybe (1994). W kolejnym roku, w składzie z nowym perkusistą Alanem White’em (wcześniej Starclub), zespół nagrał (What’s the Story) Morning Glory? (1995). Wraz z Suede, Pulp i Blur, grupa z Manchesteru zaczęła być postrzegana jako członkowie britpopowej „wielkiej czwórki”. Popularność przynosiły jej również kontrowersyjny styl życia i częste spory braci Gallagher, obszernie opisywane przez tabloidy. W 1997 Oasis wydali swój trzeci album Be Here Now (1997), który mimo że został najszybciej sprzedającym się albumem w historii brytyjskiej listy przebojów (blisko 696 tysięcy sprzedanych kopii pierwszego tygodnia w Wielkiej Brytanii; rekord pobity w 2015 przez Adele i jej album 25), to szybko stracił na popularności, sprzedając się łącznie w liczbie około 8 milionów egzemplarzy. McGuigan i Arthurs opuścili Oasis w 1999, tuż przed rozpoczęciem nagrywania i wydania Standing on the Shoulder of Giants (2000). Na ich miejsce przybył basista i frontman zespołu Heavy Stereo Gem Archer oraz były gitarzysta i frontman Hurricane No. 1 Andy Bell, który dołączył na czas trasy koncertowej Standing on the Shoulder of Giants Tour. Sama trasa była umiarkowanym sukcesem. W pisaniu utworów do piątego studyjnego albumu Oasis, Heathen Chemistry (2002), mieli udział wszyscy członkowie zespołu, co przyniosło zdecydowanie spokojniejsze niż przy wcześniejszych płytach sesje nagraniowe. W 2004 Alan White został zastąpiony przez perkusistę The Who Zaka Starkey’ego, a kolejny album Don’t Believe the Truth (2005) ponownie okazał się sukcesem.

Po nagraniu siódmego albumu Dig Out Your Soul (2008), Starkey odszedł z grupy, a jego miejsce zajął Chris Sharrock. Grupa Oasis wyruszyła na ostatnią trasę koncertową w składzie z braćmi Gallagher. Podczas trasy relacje braci były coraz bardziej napięte, ostatecznie doprowadzając do opuszczenia Oasis przez Noela Gallaghera, minuty przed rozpoczęciem festiwalu Rock en Seine w Paryżu. Pozostali członkowie grupy postanowili kontynuować współpracę pod nazwą Beady Eye z wokalem Liama Gallaghera, aż do rozpadu zespołu w 2014 roku, podczas gdy Noel postanowił rozpocząć projekt Noel Gallagher’s High Flying Birds.

Osiem utworów oraz osiem albumów (siedem studyjnych i jeden kompilacyjny) Oasis znalazło się na pierwszym miejscu UK Singles Chart i UK Albums Chart. Grupa jest zdobywcą siedemnastu statuetek NME Awards, dziewięciu Q Awards, czterech MTV Europe Music Awards i sześciu Brit Awards, w tym za wybitne zasługi dla brytyjskiej muzyki (ang. Outstanding Contribution to Music) i za najlepszy album ostatnich 30 lat (ang. Best Album of the Last 30 Years) w głosowaniu słuchaczy BBC Radio 2. Grupa Oasis była nominowana do trzech Nagród Grammy. Do 2009 roku sprzedała ponad 70 milionów albumów na całym świecie. W 2010 zespół Oasis został wpisany do księgi rekordów Guinnessa po tym, jak przez 22 kolejne tygodnie utrzymywał się w pierwszej 10. brytyjskiej listy przebojów. Grupa już wcześniej znalazła się w gronie rekordzistów jako zespół z największymi sukcesami ostatniej dekady w Wielkiej Brytanii – w latach 1995–2005 przez 765 tygodni grupa Oasis znajdowała się w Top 75 brytyjskiej listy singli i albumów.

Historia Utworzenie i wczesne lata: 1991–1992 Zespół Oasis powstał z wcześniejszej grupy the Rain, w skład której wchodzili: Paul McGuigan (gitara basowa), Paul Arthurs (gitara), Tony McCarroll (perkusja) i Chris Hutton (wokal). Niezadowolony z Huttona, Arthurs zaprosił na przesłuchanie swojego znajomego, Liama Gallaghera. Liam zasugerował zmianę nazwy zespołu na Oasis, będąc zainspirowanym plakatem z trasy koncertowej Inspiral Carpets, który wisiał w pokoju braci Gallagher. Jednym z miejsc trasy koncertowej, które były wymienione na tym plakacie było Oasis Leisure Centre w Swindon.

Pierwszy koncert na żywo Oasis zagrali 18 sierpnia 1991 w klubie Boardwalk w Manchesterze. Brat Liama, Noel Gallagher, który był roadie w zespole Inspiral Carpets, wybrał się z zespołem na koncert Liama. Chociaż Noel i jego znajomi nie uważali, że Oasis brzmieli szczególnie spektakularnie, zaczął on rozważać możliwość wykorzystania grupy swojego brata jako ewentualnego punktu wyjścia dla utworów, które stworzył na przestrzeni ostatnich kilku lat. Noel zaproponował grupie swoją osobę z zastrzeżeniem, że zostanie wyłącznym kompozytorem i liderem, oraz że pozostali członkowie zaangażują się w dążenie do komercyjnego sukcesu zespołu. „Miał napisanych mnóstwo rzeczy”, wspominał Arthurs. „Kiedy dołączył, byliśmy zespołem robiącym harmider czterema melodiami. Nagle pojawiło się mnóstwo pomysłów”. Z Noelem Gallagherem Oasis stworzyli muzyczne podejście opierające się na prostocie, z Arthursem i McGuiganem ograniczonymi do grania akordem barowym i prymą; McCarrolem grającym podstawowe rytmy, oraz podgłośnionymi wzmacniaczami do stworzenia zniekształceń, Oasis stworzyli dźwięk „na tyle pozbawiony finezji i złożoności, że był nie do zatrzymania”.

Definitely Maybe: 1993–1994 mały|Logo Oasis thumb|Klub King Tut’s Wah Wah Hut w Glasgow, gdzie Oasis zagrali w 1993 Po ponad roku koncertów na żywo, przesłuchaniach i nagraniu kasety Live Demonstration w maju 1993 nastąpił przełom – wtedy zostali zauważeni przez współwłaściciela Creation Records, Alana McGee. Oasis zostali zaproszeni przez zespół Sister Lovers, z którymi dzielili pomieszczenie do prób, do występu w klubie King Tut’s Wah Wah Hut w Glasgow. Oasis wraz z grupą przyjaciół zebrali pieniądze na wynajęcie furgonetki i podróż do Glasgow. Po przybyciu nie zostali wpuszczeni do klubu, ponieważ nie było ich na liście występujących, co podobno zmusiło zespół do siłowego wtargnięcia do wewnątrz (chociaż wypowiedzi Alana McGee i samego zespołu dotyczące sposobu dostania się do klubu tego wieczoru były sprzeczne)VH1 Behind the Music, VH1, 2000.. Oasis wystąpili na otwarcie wieczoru i zaimponowali McGee, który do klubu przybył by obejrzeć 18 Wheeler, jeden z jego zespołów występujących tej nocy. McGee był pod takim wrażeniem tego co zobaczył, że zaoferował im kontrakt „tu i teraz”, ale Oasis złożyli podpis pod dokumentem dopiero kilka miesięcy później. Z powodu problemów z zabezpieczeniem amerykańskiego kontraktu, Oasis podpisali światowy kontrakt z Sony, które z kolei przekazało zespół pod szyld Creation Records w Wielkiej Brytanii. W kwietniu 1994, po limitowanym wydaniu utworu „Columbia”, zespół wydał swój pierwszy singel „Supersonic”, który dotarł do 31. miejsca listy przebojów. Następny singel, „Shakermaker”, był przedmiotem pozwu o plagiat, który zakończył się zapłatą przez Oasis odszkodowania w wysokości 500 tys. dolarów. Trzeci singel, „Live Forever”, był ich pierwszym, który uplasował się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów. Po burzliwej sesji nagraniowej debiutancki album Definitely Maybe ukazał się 29 sierpnia 1994, a tydzień później zadebiutował na pierwszym miejscu na brytyjskiej liście albumów, zostając wówczas najszybciej sprzedającym się debiutanckim krążkiem w Wielkiej Brytanii.

Blisko rok ciągłych koncertów i sesji nagraniowych, w połączeniu z hedonistycznym stylem życia odcisnęły piętno na zespole. Kulminacja tego zachowania miała miejsce podczas koncertu w Los Angeles we wrześniu 1994, prowadząc do nieudolnego występu Liama, podczas którego w sposób obraźliwy wypowiadał się o amerykańskiej publiczności oraz uderzył Noela tamburynem. Incydent wzburzył Noela do tego stopnia, że tymczasowo opuścił zespół zaraz po koncercie i poleciał do San Francisco (później sytuacja ta była inspiracją do napisania „Talk Tonight”). Namierzony przez Tima Abbota z Creation Records Noel Gallagher został przekonany do kontynuowania występów w zespole, pogodził się z Liamem, a trasa koncertowa mogła zostać wznowiona w Minneapolis. Po czwartym singlu z Definitely Maybe, „Cigarettes & Alcohol”, grupa wydała świąteczny singel „Whatever”, który zadebiutował na brytyjskiej liście przebojów na miejscu trzecim. Później utwór ten stał się przedmiotem pozwu ze strony współautora, Neila Innesa, któremu również zostało zasądzone odszkodowanie.

(What’s the Story) Morning Glory?: 1995 W kwietniu 1995 singel „Some Might Say” stał się pierwszym numerem jeden grupy Oasis na brytyjskiej liście przebojów. W tym samym czasie perkusista Tony McCarroll został odsunięty od zespołu. McCarroll odniósł się do tego, mówiąc że został „bezprawnie usunięty z partnerstwa” przez, jak sam to nazwał, „niezgodność charakterów” z braćmi. Gallagherowie z drugiej strony wątpili w umiejętności muzyczne McCarrolla, z Noelem dodającym: „lubię Tony’ego jako gościa, ale nie byłby w stanie grać nowych piosenek”. McCarroll został zastąpiony przez Alana White’a, byłego perkusistę Starclub i brata Steve’a White’a, poleconego Noelowi przez Paula Wellera. White zadebiutował w zespole w programie Top of the Pops z utworem „Some Might Say”. 17 kwietnia 1995 zespół wystąpił w teatrze Cliffs Pavilion w Southend-on-Sea – koncert ten niedługo później został uwieczniony na VHS i wydany pod nazwą Live by the Sea. W maju 1995 Oasis rozpoczęli nagrywanie materiału do ich drugiego albumu w Rockfield Studios niedaleko walijskiego miasta Monmouth.

W tym okresie brytyjska prasa podchwyciła temat o rzekomej rywalizacji między Oasis a britpopowym zespołem Blur. Wcześniej Oasis nie utożsamiali się z nurtem Britpop i nie zostali zaproszeni by dać występ w programie BBC Britpop Now prowadzonym przez wokalistę Blur Damona Albarna. 14 sierpnia 1995 roku Blur i Oasis wydali single tego samego dnia, tworząc tym samym tzw. „The Battle of Britpop”, która zdominowała krajowe wiadomości. W pierwszym tygodniu „Country House” zespołu Blur w porównaniu do singla Oasis „Roll with It” sprzedał się w nakładzie 274 000 kopii względem 216 000 kopii utworu ekipy z Manchesteru. Menedżerzy Oasis podali kilka przyczyn gorszej sprzedaży, sugerując że jedną z nich była niższa cena „Country House” (£1,99 do £3,99), oraz że istniały dwie różne wersje „Country House” z różnymi stronami B (ang. B-side) zmuszając prawdziwych fanów do zakupu dwóch kopii. Innym wyjaśnieniem podawanym w tamtym czasie przez Creation Records był problem z kodem kreskowym na pudełku „Roll with It”, który nie rejestrował całej sprzedaży (powodem miała być czarna ramka kodu kreskowego, przez którą niektóre z elektronicznych punktów sprzedaży nie mogły odczytać kodu). W wywiadzie dla The Observer we wrześniu Noel Gallagher powiedział, że życzy Damonowi Albarnowi i Alexowi Jamesowi by ci „złapali AIDS i umarli”, co wywołało burzę w mediach„Noel Gallagher in Blur Aids outburst”. Melody Maker. 1995-09-23.. Później za to zdanie Noel przepraszał w oficjalnym piśmie w różnych publikacjach.

We wrześniu 1995 zespół opuścił basista Paul McGuigan, za powód podając wyczerpanie nerwowe. Zastąpił go Scott McLeod występujący wcześniej w The Ya Ya’s. Z Oasis wystąpił na kilku koncertach trwającej trasy, jak i w teledysku „Wonderwall”, by nagle opuścić zespół w trakcie trasy w Stanach Zjednoczonych. McLeod kontaktował się z Noelem twierdząc, że odejście było błędem. Gallagher odpowiedział krótko: „Też tak uważam. Powodzenia w rejestrowaniu”Ubiegając się o zasiłek dla aktywnie poszukujących pracy (Jobseeker’s Allowance) należy systematycznie rejestrować się (sign on) jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy, by potwierdzić, że jest się w trakcie poszukiwania zatrudnienia.. By trasa mogła zostać ukończona, Paul McGuigan został przekonany by powrócić do Oasis.