Entelechia ( entelecheia od én télos échein – dosłownie ucelowienie) – termin Arystotelesa, oznaczający w jego filozofii wewnętrzny cel, który leży rzekomo u podstaw rozwoju materii i określa cały proces jej rozwoju.
Arystoteles twierdził, że każdy istniejący byt dzięki swojej przybranej formie posiada własną entelechię, czyli ucelowioną duszę, nadającą rzeczy jedność.
Entelechia w ciele nieorganicznym to określony stosunek, w jakim mieszają się jego elementy.
Entelechia w organizmach żywych to ontologiczny początek ruchu wewnętrznego, traktowanego przez Arystotelesa za przejaw życia, mający trzy postaci:
roślinną – odżywianie się i rozmnażanie; zwierzęcą – możliwość odbierania bodźców ze środowiska i poruszania się; ludzką – rozum.
W idealistycznych teoriach witalizmu entelechia oznacza mistyczną, niematerialną „siłę witalną”, stanowiącą jakoby źródło i podłoże życia.
Przypisy
Literatura Arystoteles, Fizyka Arystoteles, O duszy Jan Legowicz, Zarys historii filozofii Władysław Tatarkiewicz, Historia filozofii t. I.
Kategoria:Ontologia Kategoria:Arystotelizm Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne