thumb|160px|Herb Ostoja, wersja średniowieczna
Bogusławscy herbu Ostoja, używający przydomku Ścibor – polski ród szlachecki pieczętujący, należący do heraldycznego rodu Ostojów (Mościców), wywodzący się z Bogusławic w dawnym województwie sieradzkim, powiecie radomszczańskimBiblioteka Kórnicka, PAN, Teki Dworzaczka - Monografie - Bogusławscy h. Ostoja.A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. I, s. 349-350.S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1931, t. I, s. 278-279..
Przydomek rodu Przydomkiem rodu Bogusławskich herbu Ostoja jest imię Ścibor (Czścibor, Czcibor)A. Stekert, Przydomki polskie, litewskie i rusińskie, Kraków 1897, s. 107. Jest to staropolskie imię męskie oznaczające tego, który czci walkęH. Górny, Imię Cz(ś)cibor w polskiej antroponimii i toponimii, Instytut Języka Polskiego PAN, [w:] "Onomastica", LXI/2, 2017, s. 130.. Przydomek rodu Bogusławskich pochodzi zapewne od Ścibora z Bogusławic herbu Ostoja, który żył w połowie XV wieku. Pierwszym, spotykanym w źródłach, Bogusławskim używającym przydomka Ścibor był Jan Ściborek z Bogusławic żyjący na przełomie XV i XVI wieku.
Najstarsze świadectwa źródłowe dotyczące rodu Poniżej wymienione są wybrane świadectwa źródłowe dotyczące Ścibor-Bogusławskich do końca XVI wieku.
thumb|220px|Kościół św. Ducha w Łasku, finansowany w latach 1669-1673 z dóbr Wrzeszczewice, należących w tym czasie do Marcina Ścibor-Bogusławskiego thumb|220px|List Franciszka Bogusławskiego do regimentarza Józefa Zaremby z roku 1770, zbiory Biblioteki Kórnickiej thumb|220px|Włocin - mapa dóbr ziemskich z 1881 roku thumb|220px|Legitymacja szlachectwa wydana w 1849 r. przez Heroldię Królestwa Polskiego Antoniemu Janowi Bogusławskiemu, współwłaścicielowi Korczewa thumb|220px|Dwór Ścibor-Bogusławskich w Wilkowicach
Najstarsza wzmianka na temat wsi Bogusławice, będącej gniazdem rodowym Bogusławskich h. Ostoja, pochodzi z 1400 roku i dotyczy rycerza Przecława z Bogusławic, który procesował się z Michałem z Golanki o skradziony mieczR. Hube, Zbiór rot przysiąg sądowych poznańskich, kościańskich, kaliskich, sieradzkich, piotrkowskich i dobrzyszyckich, Biblioteka Umiejętności Prawnych, Warszawa 1888, s. 97..
Najstarsza zapiska dotycząca przedstawiciela rodu Bogusławskich herbu Ostoja pochodzi z 1405 roku i mówi o Macieju z Bogusławic h. Ostoja, który świadkował w sprawie Jana z Łyskorni, naganionego w szlachectwie przez Macieja z RaczynaMatricularum Regni Poloniae summaria, excussis codocibus, qui in Chartophylacio Maximo Varsoviensi asservantur, wyd. T. Wierzbowski, Warszawa 1905-1919, t. IV, vol. 3, s. 371..
W roku 1428 wzmiankowany jest Leonard z Bogusławic h. Ostoja, który świadkował wraz z Maciejem z Bogusławic w sprawie Stefana z Ulesia w ziemi sieradzkiej, naganionego przez Jana Kolano z UlesiaA. Szymczakowa, Nagana szlachectwa w Sieradzkiem w XV wieku, [w:] "Heraldyka i okolice", red. A. Rachuba, S. Górzyński, H. Manikowska, Warszawa 2002, s. 461..
W latach 1445–1480 występuje w źródłach, wspomniany wyżej, Ścibor z Bogusławic h. Ostoja. W roku 1445, w Radomsku, zanegował szlachectwo Stanisława z Brzeźnicy i Jajek herbu OstojaK. Potkański, Zapiski herbowe z dawnych ksiąg ziemskich przechowywanych w archiwach radomskiem i warszawskiem, AKH, t. III, Kraków 1886, s. 141-142.. W roku 1480 wymieniony jest jako świadek w dokumencie potwierdzającym prawo Jana z Dąbrowy do posiadania części dóbr w DąbrowieW. Bukowski (red.), Materiały do Kodeksu Dyplomatycznego Małopolski, Polska Akademia Umiejętności, t. 5, nr 1543.. Ścibor z Bogusławic miał córkę Katarzynę, żonę Mikołaja ze Sromutki i Grębocin oraz syna Macieja, który w 1492 roku asystował swej siostrze, kiedy ta odbierała 60 grzywien posagu od szwagra Andrzeja ze Sromutki w zamian za ustąpienie z dóbr w Sromutce i GrębocinachA. Szymczakowa, Drobiazgi genealogiczne z sieradzkiego z XV wieku, [w:] „Rocznik Łódzki”, t.LIX, Łódź 2012, s. 24-25..
W roku 1503 Jan Ściborek z Bogusławic h. Ostoja procesował się z plebanem z Borowna Stanisławem Łowieńskim o dziesięcinę pobieraną z pól kmiecych i folwarcznych dla kościoła parafialnego w Borownie. Dokument w tej sprawie znajduje się w zbiorach Archiwum Diecezjalnego we WłocławkuT. Stolarczyk, Szlachta wieluńska od XIV do połowy XVI wieku, WTN, Wieluń 2005, s. 212..
W rejestrach poborowych woj. sieradzkiego występują w roku 1552 - Wojciech Ścibor (Sczybur) i Maciej Ściborowicz (Scziborowicz), posiadający razem 4 łany na BogusławicachAGAD, Rejestry poborowe woj. sieradzkiego, sygn. 25, k. 169..
Pod rokiem 1556 wymienieni są bracia - Maciej, Andrzej i Jan, synowie Wojciecha Ścibora Bogusławskiego h. Ostoja i Zuzanny Koczańskiej, którzy dokonali działów w Bogusławicach po śmierci ojca. Podług dokumentu działowego Bogusławscy posiadali w Bogusławicach folwark, grunty i łąki zwane Serwińskie, niwę i rolę Kuzaliowską, zagrodę dworską z ogrodami, sadami i sadzawką oraz dysponowali trzema łanami gruntów kmiecychAGAD, Księgi grodzkie wieluńskie, inskrypcje, nr 10, k. 502-505..
Dr Franciszek Piekosiński w swych opracowaniach ksiąg podskarbińskich (nr 7 i 8) wymieniał działającego w latach 70. XVI wieku Jana Bogusławskiego herbu Ostoja, urzędnika (służebnika) Mikołaja Mieleckiego, wojewody podolskiegoF. Piekosiński, Księga podskarbiowska nr 7, [w:] "Herold Polski", Kraków 1906, s. 240F. Piekosiński, Wypisy heraldyczne z ksiąg poborowych. Księga poborowa nr 8, [w:] "Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie", t. 2, R. 1910, Lwów 1911, s. 28..
Adam Boniecki w „Herbarzu polskim” wspomina Jana Ścibora Bogusławskiego herbu Ostoja, który w roku 1597 zabezpieczył żonie swej, Dorocie z Tarnowskich z Tarnowskiej Woli 1200 flor. Według Bonieckiego w roku 1603 tenże Jan Ścibor udowodnił swoje pochodzenie szlacheckie w Piotrkowie przedstawiając świadków, wśród których byli jego bracia stryjeczni – Wojciech i Marcin Bogusławscy oraz krewni – Andrzej Koczański i Wojciech ChrzanowskiA. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. I, s. 349, t. III, s. 109, t. X, s. 308.. O Janie Ściborze Bogusławskim pisze także prof. Włodzimierz Dworzaczek, iż zawierał on w dniu 14 grudnia 1597 roku kontrakt pod zakładem 2000 złp. z Janem Tarnowskim, biskupem poznańskim i podkanclerzym. Jan Bogusławski był również jednym z wykonawców testamentu abpa Tarnowskiego, zmarłego w 1605 rokuArchiwum Archidiecezjalne w Warszawie, oprac. p. dr F. P. Dąbrowski, Dokumenty pergaminowe i papierowe, DP 30, [...] Jan Zamojski abp lwowski, Mathias Pstrokoński bp przemyski, Marcin Tarnowski wojski, Piotr Charbiczki sędzia łęczycki, Jan Bogusławski Sczibor, wykonawcy testamentu Jana Tarnowskiego abpa gnieźnieńskiego [...] nota dorsalna 1609 r..
W Archiwum Dzikowskim Tarnowskich znajdują się trzy dokumenty mówiące, że Jan Ścibor Bogusławski dokonał w latach 1598-1601 zamiany własnych dóbr Gluzy na Wawrowice należące do uposażenia dziekana kolegiaty sandomierskiej Jana Wielickiego. Zamianę tę zaaprobowali: papież Klemens VIII, król polski Zygmunt III i bp krakowski Jerzy RadziwiłłArchiwum Narodowe w Krakowie, Inwentarz Zespołu (zbioru) akt Archiwum Dzikowskie Tarnowskich z lat 1310-1951, sygn.: ADzT 094, ADzT 095, ADzT 096..
Kasper Niesiecki w "Herbarzu polskim" wymienia Mikołaja, Jana i Piotra Ściborów z Bogusławic herbu Ostoja oraz ich siostrę Elżbietę, zamężną za Adamem Janowskim, podsędkiem krakowskimK. Niesiecki, Herbarz polski, Lipsk 1839-1846, t. IV, s. 442..
W 1598 roku Jan Bogusławski Ścibor (Sczibor) jest wymieniony jako dziedzic część Scziborowskiej w BogusławicachS. Kozierowski, Badania nazw topograficznych na obszarze dawnej wschodniej Wielkopolski, Poznań 1926, t. A-O, s. 27..
Majątki ziemskie należące do rodu Poniżej wymienione są najważniejsze dobra ziemskie należące do Ścibor-Bogusławskich od XV do XX wieku.
Bogusławice, Gluzy, Wawrowice, Stryje Paskowe, Wrzeszczewice, CzyżówAGAD, Rejestry pogłównego generalnego woj. kaliskiego, sieradzkiego, łęczyckiego i brzeskokujawskiego, sygn. 74, k. 347v., Sulisławice, Włocin, GrzymaczewAGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 206, k. 86-90v., SmaszkówAGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 230, k. 173-183v., StokArchiwum Państwowe w Łodzi Oddz. w Sieradzu, Księgi i akta hipoteczne sądów w Sieradzu, Księga Wieczysta dóbr ziemskich Stok., PawłówekArchiwum Państwowe w Kaliszu, Księga hipoteczna dóbr Pawłówek cz. I., Zawady, Chrusty, Czepów DolnyR. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 201., KorczewR. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 133-140, 184-200., WilkowiceT. Epsztein (red.), S. Górzyński, B. Konarska, Ziemianie polscy XX wieku, DiG, 2015, s. 4-7..
Przedstawiciele rodu thumb|150px|Wojciech Ścibor-Bogusławski (1794-1882), por. wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego thumb|150px|Portret Karoliny Ścibor-Bogusławskiej (1837-1880), małżonki Maksymiliana Pstrokońskiego h. Poraj, córki Wojciecha i Michaliny z Przeuskich thumb|150px|Kazimierz Ścibor-Bogusławski, dyr. Banku Spółdzielczego w Łodzi thumb|150px|Rtm. Stefan Ścibor-Bogusławski na czele oddziału
Maciej z Bogusławic (zm. po 1428) - dziedzic na Bogusławicach i w Jackowie w I połowie XV w.
Ścibor z Bogusławic (zm. po 1480) - dziedzic na Bogusławicach w połowie XV w.
Marcin z Bogusławic Bogusławski (zm. po 1606) - właściciel dóbr ziemskich w Stryjach Paskowych, syn Jana Bogusławskiego zw. Ścibor i Heleny z Wolskich. W lutym 1598 roku Bogusławski sprzedał łan ziemi w tej wsi zwany Ziembiński oraz część siedliska Krystynie z Glińskich, żonie Walentego Lubczyńskiego, za sumę 300 złp. Akt kupna-sprzedaży został zawarty w Piotrkowie i wniesiony do tamtejszych ksiąg grodzkich. Transakcję tę wówczas zatwierdzała Katarzyna Glińska, jego małżonkaAGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 104, k. 85-87.. Pozostałe części w Stryjach Paskowych sprzedał Mikołajowi Łaskawskiemu w 1602 rokuAGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 106, k. 327v.-328.. Drugą żoną Marcina Bogusławskiego była Małgorzata Piorunowska, której tego roku zabezpieczył 400 złp. posagu i 400 złp. przywianku na połowie wszystkich posiadanych dóbrAGAD, Księgi grodzkie sieradzkie, inskrypcje, nr 106, k. 325-326.. Miał z nią syna Marcina, dziedzica WrzeszczewicR. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, WTN, Wieluń 2020, s. 29-34.E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, Warszawa 2000, s. 38..
Andrzej Ścibor Bogusławski (zm. ok. 1655) - posesor wójtostwa częstochowskiego. Dnia 10 marca 1635 roku król Władysław IV zezwolił Bogusławskiemu by mógł ustąpić z praw dożywotnich do wójtostwa miasta Częstochowy na rzecz Stanisława z Pilczy Korycińskiego, cześnika krakowskiego i jego żony Katarzyny z GawronówAGAD, Metryka Koronna 180, Warszawa, 10 marca 1635, k. 421-421v..
Ścibor Bogusławski (zm. po 1673) - dziedzic Czyżowa, poseł na sejm elekcyjny 1669 r.J. Dunin-Borkowski i M. Dunin-Wąsowicz, Elektorowie królów Władysława IV., Michała Korybuta, Stanisława Leszczyńskiego i spis stronników Augusta III, [w:] „Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie”, t. 1, Lwów 1910, s. 12.
Piotr Ścibor Bogusławski (zm. 1674) - prałat kapitulny, scholastyk kapituły wojnickiej (instalowany był na scholasterię 20 lutego 1664 roku)J. Szymański, Kapituła kolegiacka w Wojniczu 1465-1786, Lublin 1962, s. 146, 153-154..
Marcin Ścibor-Bogusławski (zm. 1676) – dziedzic Wrzeszczewic, elektor króla Michała Korybuta, darczyńca na rzecz kościoła szpitalnego św. Ducha oraz kapituły kolegiackiej w Łasku. Był synem Marcina i Małgorzaty z Piorunowskich. Jego żoną była Katarzyna Rościeska (seu Rościerska) h. Rola, z którą miał synów: ks. Stanisława, Jana, Wojciecha i Marcina, męża Marianny z Rosowskich h. Korab.