thumb|250px|Jama ustna człowieka z widocznym uzębieniem Uzębienie () – zespół wszystkich zębów występujących w jamie ustnej jednego osobnika. Cechy uzębienia są charakterystycznymi cechami taksonów, szczególnie istotnymi w paleozoologii przy badaniach materiału kopalnego.
Na uzębienie danego osobnika składa się łuk zębowy górny (arcus dentalis superior) i łuk zębowy dolny (arcus dentalis inferior).
U niektórych gatunków zęby są elementem dymorfizmu płciowego. Układ zębów danego gatunku określa wzór zębowy.
Typy uzębienia Typy uzębienia wyróżniane w zależności od:
kształtu i wielkości zębów: uzębienie homodontyczne uzębienie heterodontyczne
budowy koron zębowych: uzębienie sekodontyczne – guzki zębów policzkowych tworzone przez szkliwo o ostrych krawędziach. np. drapieżne, owadożerne uzębienie lofodontyczne – guzki zębów policzkowych ukształtowane w figury zwane jarzem (lophi) np. u koniowatych uzębienie bunodontyczne – guzki zaokrąglone, niewysokie. np. wszystkożerne uzębienie selenodontyczne – guzki tępe w postaci półksiężyca. np. przeżuwacze
częstotliwości wymiany zębów: uzębienie monofiodontyczne uzębienie difiodontyczne uzębienie polifiodontyczne
układu łuków zębowych:
uzębienie izognatyczne – w zamkniętej jamie ustnej zęby górne i dolne trafiają na siebie, np. pies, świnia. uzębienie anizognatyczne – w zamkniętej jamie ustnej zęby górne i dolne nie trafiają na siebie (np. u konia zęby żuchwowe lewej i prawej strony są położone bliżej siebie, niż zęby szczęki).
Bibliografia
Anatol Akajeswki: Anatomia zwierząt domowych T. 2. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne,1985. .