thumb|Hełm Brodie Mk. I thumb|Hełm Brodie Mk. II – w malowaniu obrony cywilnej Hełm Brodie () – brytyjski hełm wojskowy, opracowany i opatentowany w 1915 r. przez Johna Leopolda Brodie.
Historia Mk. I Zmasowane wykorzystanie artylerii podczas I wojny światowej powodowało olbrzymie straty wśród żołnierzy nie mających żadnej ochrony przed urazami głowy powodowanymi przez odłamki i szrapnele. Po wprowadzeniu przez Francuzów bardzo udanego (pierwszego nowoczesnego) hełmu Adrian Mle 1915, Brytyjczycy postanowili zapewnić analogiczną ochronę również swoim żołnierzom. Brodie Mk. I wzorowany był na średniowiecznym kapalinie. Wykonywany był z jednego płatu blachy stalowej metodą wytłaczania, dzięki czemu hełm uzyskiwał dużą wytrzymałość. Drugą ważną zaletą był niski koszt nieskomplikowanej produkcji. Waga hełmu, według producenta, wynosiła około 1,2 funta (0,5 kg). Posiadał skórzany fasunek oraz podpinkę.
Pierwsze hełmy Brodiego dotarły na front we wrześniu 1915 r., a już na początku 1916 r. armia posiadała ich 250 tys.. Zadaniem hełmu była osłona głowy oraz ramion głównie przed odłamkami i szrapnelami padającymi z góry. Brodie sprawdzał się w tym bardzo dobrze w sytuacjach gdy żołnierze przebywali w okopach. Natomiast na otwartej przestrzeni uwypuklała się jego główna wada w postaci płytkiego dzwonu niedostatecznie osłaniającego boki głowyMk. I – Hełmy Brytyjskie.
Mk. I pozostawał na wyposażeniu armii brytyjskiej przez 25 lat, od 1915 do 1940 roku (z niewielkimi zmianami konstrukcyjnymi). W 1936 r. wprowadzono nowszą wersję z wygodniejszym parcianym fasunkiem i podpinką (Mk. I H2).
Mk. II W roku 1937 r. hełm zmodyfikowano wprowadzając wersję Mk. II. Nowy hełm wszedł do szerszego użytku dopiero w 1940 r. Po operacji „Overlord” w jednostkach frontowych powoli był zastępowany przez hełm Mk. 3 o odmiennej konstrukcjiMk. 2 – Hełmy Brytyjskie.
W USA (M1917) thumb|M1917 z emblematem United States Marine Corps Stany Zjednoczone przystępując w 1917 r. do I wojny światowej nie posiadały na wyposażeniu swoich wojsk hełmów. Dostrzegając konieczność wprowadzenia tego rodzaju uzbrojenia ochronnego powołano specjalną komisję która w czerwcu 1917 r. wybrała hełm Brodiego przyjmując go na wyposażenie armii jako M1917 (czynnikiem decydującym była m.in. możliwość niemal natychmiastowego dostarczenia 400 000 hełmów z Wielkiej Brytanii). Hełmy M1917 produkowane od podstaw w Stanach Zjednoczonych nieznacznie różniły się od brytyjskiego pierwowzoru. Przede wszystkim hełmy amerykańskie wykonywano ze stopu składającego się w 12% z manganu. Powodowało to wzrost odporności balistycznej o około 10% w stosunku do hełmu brytyjskiego. M1917 był także w stanie wytrzymać trafienie pociskiem z pistoletu Colt M1911 kal. 11,43 mm.
Hełm w wersji M1917A1 był standardowym hełmem armii amerykańskiej jeszcze na początku II wojny światowej, aż do zastąpienia go w 1942 r. przez hełm M1.
W Polsce W odrodzonej po I wojnie światowej Polsce, znalazło się wiele rodzajów oporządzenia i uzbrojenia różnych państw (w tym także brytyjskie i amerykańskie Brodie). Ich pochodzenie było różne, przykładowo z polskich oddziałów formowanych w okolicach Murmańska, a także częściowo z tzw. Armia Hallera. Ostatecznie hełmy Mk. I i M1917 zostały zmagazynowane jako rezerwa (spis inwentarzowy z 1928 r. wzmiankował o posiadaniu 2086 hełmów tego typu).
Zobacz też
Hełm Zuckermana Stahlhelm
Przypisy
Kategoria:Brytyjskie hełmy wojskowe Kategoria:Amerykańskie hełmy wojskowe Kategoria:Polskie hełmy wojskowe