Konstantin Pietrowicz Nieczajew, ros. Константин Петрович Нечаев (ur. 24 marca 1883 r. w Łodzi w granicach Rosji, zm. 5 lutego 1946 w Czycie) – rosyjski, a następnie chiński wojskowy (generał), emigracyjny działacz polityczno-wojskowy.
W 1902 r. ukończył korpus kadetów w Moskwie, zaś w 1904 r. kawaleryjską szkołę wojskową w Twerze. Uczestniczył w I wojnie światowej w stopniu pułkownika. Został odznaczony Orderem Św. Jerzego 4 klasy. W sierpniu 1918 wstąpił ochotniczo do korpusu gen. Władimira O. Kappela, obejmując dowództwo oficerskiego szwadronu kawalerii. Od 27 sierpnia tego roku dowodził 1 Kazańskim Ochotniczym Pułkiem Kawaleryjskim Ludowej Armii Komucza. Potem stanął na czele Kazańskiego Pułku Dragonów. W marcu 1919 r. awansował do stopnia generała majora. Następnie dowodził Samodzielną Wołżańską Brygadą Kawalerii, rozwiniętą w Wołżańską Dywizję Kawalerii. Uczestniczył w Wielkim Syberyjskim Marszu Lodowym. Od marca 1920 r. był komendantem garnizonu Czyty. Następnie dowodził 1 Mandżurską Dywizją Konną, zaś od pocz. września tego roku 1 Mieszaną Manzurską Dywizją im. atamana Siemionowa w składzie Armii Dalekowschodniej. W 1921 r. awansował na generała lejtnanta. Pod koniec 1921 r. wraz z resztkami wojsk białych przeszedł granicę z Chinami. Zamieszkał w Harbinie. Pracował jako dorożkarz. Jednocześnie był członkiem Dalekowschodniego Związku Monarchistycznego i Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego. We wrześniu 1924 wstąpił do wojsk chińskiego marszałka Zhanga Zuolina. Dowodził w stopniu generała majora Samodzielnym Oddziałem Rosyjskim, rozwiniętym wkrótce w 1 Samodzielną Brygadą, złożoną z Rosjan. W 1925 r. został mianowany generałem lejtnantem chińskich wojsk. Uczestniczył w walkach Zhanga Zuolina z innymi chińskimi militarystami. Pod koniec 1925 podczas walk o miasto Tianjin, został ciężko ranny. Życie uratowała mu amputacja obu nóg. Osiedlił się w Dairenie. Zaangażował się w działalność polityczno-wojskową białej emigracji rosyjskiej. Został pomocnikiem gen. Dmitrija L. Chorwata, stojącego na czele tej emigracji. Następnie został przewodniczącym Rosyjskiej Komuny Narodowej. W 1933 r. wstąpił do Rosyjskiej Partii Faszystowskiej. Od 1944 stał na czele oddziału Głównego Biura do spraw Rosyjskich Emigrantów w Mandżurii w Dairenie. Po ataku Armii Czerwonej na Armię Kwantuńską w Chinach w sierpniu 1945 został aresztowany w Dairenie 1 września tego roku. 2 listopada skazano go na karę śmierci, deportowano do ZSRR i rozstrzelano w Czycie 5 lutego 1946 r. W 1992 w Rosji został zrehabilitowany.
Przypisy
Linki zewnętrzne Biografia gen. Konstantina P. Nieczajewa (jęz. rosyjski)
Kategoria:Absolwenci Twerskiej Szkoły Kawalerii Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Biali Rosjanie współpracujący z Japonią Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Rosyjscy generałowie Kategoria:Rosyjscy faszyści Kategoria:Rosyjskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1946