180px|mały|prawo|Struktura wirusa wścieklizny 180px|mały|prawo|Pacjent ze wścieklizną Protokół Milwaukee – eksperymentalna forma leczenia objawowej wścieklizny u człowieka. Polega na wprowadzeniu pacjenta w śpiączkę farmakologiczną oraz równoczesnym podaniu leków antywirusowych. Protokół został opracowany przez dr. Rodneya Willoughby Jr. po udanej terapii Jeanny Giese. Giese, nastolatka z Wisconsin w USA, została tym samym pierwszą z kilku pacjentów, której udało się przeżyć objawową wściekliznę bez wcześniejszego szczepienia.
Według nowszych badań protokół Milwaukee okazał się nieskuteczny i nie powinien być stosowany w leczeniu wścieklizny. Jego elementy, takie jak indukowanie śpiączki, ketamina, amantadyna i rybawiryna, nie wykazały skuteczności ani w badaniach eksperymentalnych, ani klinicznych. Jedynym udowodnionym elementem leczenia jest intensywna opieka medyczna, która mogła sama w sobie mieć wpływ na przeżywalność pacjentów, nie zaś podawanie konkretnych leków.
Przypadek Jeanny Giese Infekcja W 2004 roku Giese, wtedy 15-letnia uczennica liceum, została lekko ugryziona przez nietoperza w lewy palec wskazujący. Po przemyciu rany wodą utlenioną, rodzina zdecydowała, że z tak błahego powodu nie będzie zgłaszać się do lekarza. Giese zaczęła zauważać objawy neurologiczne po 37 dniach od ugryzienia. Została przyjęta do lokalnego szpitala z gorączką , podwójnym widzeniem, wymiotami oraz skurczem mięśni lewej ręki. Dziewczynę próbowano leczyć na wiele schorzeń (nie uwzględniono wścieklizny), jednak pacjentka nie reagowała na żadną z zastosowanych terapii. Gdy jej stan zaczął się pogarszać, jej matka wspomniała lekarzom, że córka została ugryziona przez nietoperza około miesiąca przed wystąpieniem objawów. Wtedy u Giese zdiagnozowano wściekliznę, a dziewczynę skierowano na konsultację do dr. Willoughby’ego do Szpitala Dziecięcego Wisconsin w Wauwatosa. Diagnoza wścieklizny została później potwierdzona przez testy laboratoryjne przeprowadzone przez Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorobom.
Czas po infekcji Po 30 dniach spędzonych w szpitalu, Giese uznana została przez lekarzy za wolną od wirusa wścieklizny (przestano ją również izolować). Początkowo lekarze obawiali się, że dziewczyna będzie miała uszkodzony mózg. Jednak choroba oraz jej leczenie nie dotknęły w żaden poważny sposób jej zdolności umysłowych. Giese spędziła kilkanaście tygodni przechodząc rehabilitację. 1 stycznia 2005 została wypisana do domu. Już na początku 2005 roku mogła znów samodzielnie chodzić, powróciła do szkoły i zaczęła jeździć samochodem. Neurolog z Kliniki Mayo dr Kenneth Mack opisał stan dziewczyny w czasie, gdy zaczynała studia jako szczególnie dobry oraz wyraził przeświadczenie o kolejnych postępach w poprawie stanu zdrowia.
Inne próby użycia protokołu W maju 2006, lekarze ze Szpitala Dziecięcego w Teksasie użyli podobnego leczenia w terapii Zacharego Jonesa, 16-latka z objawową wścieklizną. Chłopca nie udało się jednak uratować. Od wczesnego października do wczesnego listopada 2006 leczono, również bez sukcesu, 10-letnią Shannon Carroll. Dr Willoughby tłumaczy niepowodzenie późniejszych prób leczenia innych pacjentów tym, że nie postępowano dokładnie według jego protokołu oraz że użyto innych kombinacji leków.
Niektóre źródła podają co najmniej kilka udanych zastosowań udanej terapii wg protokołu Milwaukee. Willoughby twierdził w 2018 roku, że Milwaukee Protocol uratował 18 osób, ale nie ma żadnych wiarygodnych, recenzowanych dowodów poza pierwszym przypadkiem – Jeanny Giese.
Przypisy
Bibliografia
Survival after Treatment of Rabies with Induction of Coma; The New England Journal of Medicine; June 16 2005
Kategoria:Terapie Kategoria:Wścieklizna