Rezystywność gruntu – rezystancja bloku gruntu w kształcie sześcianu o długości krawędzi równej 1 m, przy czym elektrody pomiarowe są umieszczone na przeciwległych ścianach tego sześcianu.
Rezystywność gruntu zależy przede wszystkim od wilgotności gleby i zawartości w niej związków chemicznych rozpuszczalnych w wodzie i ulegających dysocjacji. Znaczne wahania wilgotności gruntu w warunkach rzeczywistych są przyczyną rozbieżności wartości rezystywności podawanych przez różnych autorów. Rozbieżności te są również spowodowane niejednorodnością budowy gruntów o tej samej nazwie oraz tym, że podawane wartości uzyskiwane są z pomiarów przeprowadzanych różnymi metodami.
Przykładowe spotykane wartości rezystywności gruntów: woda morska 0,5 Ωm grunt bagnisty 30–50 Ωm ziemia orna 90–150 Ωm grunt gliniasty 20–200 Ωm wilgotny żwir 100–500 Ωm suchy piasek 500 Ωm grunt piaszczysty suchy 500–2000 Ωm grunt kamienisty 100–3000 Ωm
Kategoria:Wielkości charakteryzujące elementy obwodu elektrycznego Kategoria:Gruntoznawstwo Kategoria:Ochrona odgromowa Kategoria:Ochrona przeciwprzepięciowa