thumb|Ppor. Hirō Onoda, poddający się 29 lat po zakończeniu wojny (marzec 1974) Japoński opór po II wojnie światowej (, ) – kontynuowanie walki zbrojnej przez niektórych żołnierzy Cesarskiej Armii Japońskiej po kapitulacji Japonii 2 września 1945 roku, pomimo oficjalnego zakończenia wojny na Pacyfiku i II wojny światowej.
W chwili zakończenia wojny wielu japońskich żołnierzy stacjonujących na odseparowanych placówkach pozostało odciętych od dowództwa. O kapitulacji dowiadywali się poprzez radio bądź zrzucane alianckie ulotki. Część z nich nie dawała jednak wiary tym informacjom i nie decydowała się na złożenie broni. Ponadto postawę tą wzmacniały względy ideologiczne (w japońskiej filozofii żołnierz miał nigdy nie kapitulować, gdyż wiązało się to z hańbą wobec Japonii i cesarza, jedyną dopuszczalną formą „złożenia broni” było samobójstwo bądź śmierć w bitwie), religijne (wiara w boskość cesarza i przez to obronę jego osoby) i determinacja do wykonywania ostatnich rozkazów (żołnierze mieli bronić ojczyzny do końca). W rzadszych przypadkach do niektórych żołnierzy nie dotarły w ogóle wieści o zakończeniu wojny, przez co trwali oni na posterunkach nie mając możliwości weryfikacji sytuacji. W konsekwencji doszło do kuriozalnych przypadków gdy ostatni pojedynczy żołnierze kapitulowali dopiero w latach 70. XX wieku.
Ostatni poddający się po 1945 Lata 40. XX wieku Kapitan Sakae Ōba, prowadził kompanię swoich 46 ludzi w walce partyzanckiej przeciwko siłom USA po zakończonej bitwie o Saipan do 1 grudnia 1945, czyli trzy miesiące po zakończonej wojnie. Yamakage Kufuku i Matsudo Linsoki, obaj żołnierze obsługujący karabiny maszynowe skapitulowali na Iwo Jimie w styczniu 1949.
Lata 50. XX wieku Starszy szeregowy Yūichi Akatsu kontynuował walkę na wyspie Lubang od 1944 do kapitulacji w filipińskiej wiosce Looc w marcu 1950„Three Jap Stragglers Hold Out on Tiny Isle”, The Lima (O.) News, April 8, 1952, p5.. Kapral Shōichi Shimada kontynuował walkę na wyspie Lubang do momentu śmierci w potyczce z filipińskimi żołnierzami w maju 1954„Onoda Home; 'It Was 30 Years on Duty'”, Pacific Stars and Stripes, March 14, 1974, p7..
Lata 60. XX wieku Szeregowy Bunzō Minagawa wytrwał na swojej pozycji od 1944 do maja 1960 na Guam„Japanese Soldier Finds War’s Over”, Oakland Tribune, May 21, 1960, p1.. Sierżant , przełożony Minagawy, skapitulował kilka dni później, 23 maja 1960 na Guam„Straggler Reports to Emperor”, Pacific Stars and Stripes, 8 czerwca 1960, s. 1..
Lata 70. XX wieku Kapral , który służył pod rozkazami Itō, został złapany na Guam w styczniu 1972Kristof, Nicholas D. „Shoichi Yokoi, 82, Is Dead; Japan Soldier Hid 27 Years,” New York Times. September 26, 1997.. Szeregowy Kinshichi Kozuka wytrwał na swojej pozycji z Onodą przez 28 lat do momentu śmierci w potyczce z filipińską policją w październiku 1972„The Last PCS for Lieutenant Onoda”, Pacific Stars and Stripes, March 13, 1974, p6.. Podporucznik Hirō Onoda wytrwał na swojej pozycji od grudnia 1944 do marca 1974 na wyspie Lubang na Filipinach razem z Akatsu, Shimadą i Kozuką, poddając się swojemu byłemu oficerowi w marcu 1974. Szeregowy został wykryty przez Indonezyjskie Siły Powietrzne na Morotai i skapitulował 18 grudnia 1974 przed szukającym go patrolem.
Lata 80. XX wieku Istniały niepotwierdzone doniesienia o kapitanie Fumio Nakaharze mającym ukrywać się na Filipinach jeszcze w 1980 roku. Mimo odnalezienia jego chaty służącej za kryjówkę, nie udało się ustalić jego dokładnych losów.
Zobacz też Leśni Bracia Żołnierze wyklęci Werwolf
Przypisy
Linki zewnętrzne No Surrender – Japanese Holdouts
Kategoria:Japonia w XX wieku Kategoria:II wojna światowa na Pacyfiku Kategoria:Ruch oporu Kategoria:Wojsko japońskie