Elektromiografia (EMG) – medyczne badanie diagnostyczne służące do oceny czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych (elektroneurografia). Jest podstawowym badaniem dodatkowym służącym do rozpoznawania chorób obwodowego układu nerwowego oraz chorób mięśni (pozwala ocenić m.in. ich zdolność do pracy).
Badanie przeprowadzane jest za pomocą elektromiografu – urządzenia wzmacniającego i rejestrującego potencjały bioelektryczne. Aparat ten często służy również do badania potencjałów wywołanych.
Elementy badania W zależności od diagnozowanego schorzenia, w skład procedury mogą wchodzić: właściwa elektromiografia – ocena czynności elektrycznej samych mięśni, elektroneurografia – badanie przewodnictwa we włóknach czuciowych i ruchowych nerwów obwodowych, badanie fali F, próby miasteniczne – testy transmisji nerwowo-mięśniowej, elektromiografia pojedynczego włókna (SFEMG).
Przygotowanie do badania i skutki uboczne Badanie nie wymaga pozostawania na czczo. Przyjmowanie stałych leków nie powinno być przerywane, z wyjątkiem sytuacji, gdy lekarz zaleci inaczej. Należy poinformować lekarza prowadzącego badanie o przyjmowaniu leków przeciwkrzepliwych (takich jak np. acenokumarol, warfaryna, heparyna, aspiryna) oraz o skłonności do przedłużonego krwawienia.
Po badaniu pacjent może powrócić do normalnej aktywności. Wkłucia elektrod mogą powodować przejściową, niewielką tkliwość i bolesność badanych mięśni, która zazwyczaj ustępuje samoistnie w ciągu 1 do 3 dni.
Wskazania do badania Badanie przeprowadza się m.in. w celu zdiagnozowania przyczyn osłabienia kończyn (nóg, ramion, rąk) lub mięśni twarzy. EMG pozwala stwierdzić, czy osłabienie jest spowodowane chorobą mięśni, nerwów, czy też połączeń nerwowo-mięśniowych.
Bibliografia
Kategoria:Diagnostyka medyczna Kategoria:Neurofizjologia Kategoria:Elektrofizjologia