Andronik IV Paleolog (ur. 2 kwietnia 1348 w Konstantynopolu, zm. 28 czerwca 1385 w Selymbrii) – cesarz bizantyjski w latach 1376 – 1379.
Życiorys lewo|mały|256x256px|Cesarstwo bizantyńskie w 1355 r. Pierworodny syn Jana V Paleologa, który miał być jego następcą. W trakcie wojny domowej ojca z Janem VI Kantakuzenem i Mateuszem Kantakuzenem był małoletni i nie brał bezpośredniego udziału w walkach. W 1373 roku razem z synem sułtana Murada I, Saudżim Czelebim podniósł rebelię, która jednak szybko została zażegnana przez obu ojców. Jan V, który był wasalem Murada I, został zmuszony do częściowego oślepienia swojego syna.
W 1376 roku przy pomocy Genueńczyków został cesarzem Bizancjum. Zdetronizowany został trzy lata później, dzięki współpracy Jana V z Wenecjanami, która przyniosła temu drugiemu powrót na tron w Konstantynopolu.
Kolejny raz wystąpił przeciwko swojemu ojcu w 1385 roku. Próba ta, podobnie jak poprzednie, była nieudana.
Ożeniony był z Marią bułgarską. Miał z nią troje dzieci: dwie córki i syna Jana VII PaleologaW tablicy genealogicznej w opracowaniu Paleologowie, seria: "Dynastie świata", Warszawa 2011, na stronie 18 błędnie podano, że żoną Andronika IV była Irena Gattilusio. Irena była żoną Jana VII Paleologa..
Przypisy
Bibliografia Ostrogorski G., Dzieje Bizancjum, Warszawa 1967.
Kategoria:Cesarze bizantyńscy Kategoria:Paleologowie Kategoria:Urodzeni w 1348 Kategoria:Zmarli w 1385 Kategoria:Ludzie urodzeni w Konstantynopolu