Jan VII Paleolog (, Iōannēs VII Palaiologos, ur. 1370, zm. 22 września 1408 w Salonikach) – cesarz bizantyjski przez okres kilku miesięcy w 1390 pod koniec rządów Jana V Paleologa oraz współcesarz z Manuelem II w latach 1399–1402. Syn Andronika IV Paleologa.
Życiorys Brał udział w buncie swego ojca przeciwko dziadkowi – Janowi V. Pod koniec życia dziada, 14 kwietnia 1390 roku udało mu się zająć tron, z którego został zrzucony przez swojego stryja – Manuela II. Uciekł następnie do sułtana Bajazyda I. Powrócił do Bizancjum i mimo początkowego konfliktu, Manuel II powierzył mu ster rządów na czas swojej podróży po Europie w latach 1399–1403. Współcesarzem został wówczas także jego syn – Andronik V PaleologM.B. Leszka, Manuel II, [w:] Paleologowie, seria: "Dynastie świata", Warszawa 2011, s. 36 - 39..
Ożenił się z Ireną Gattilusio. Miał z nią syna Andronika V Paleologa.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia kultury bizantyńskiej, red. Oktawiusz Jurewicz, Warszawa 2002.
Kategoria:Cesarze bizantyńscy Kategoria:Paleologowie Kategoria:Urodzeni w 1370 Kategoria:Zmarli w 1408