thumb|Marie i Heinrich Lehr – płaskorzeźba na nagrobku Laehrów autorstwa Adele Paasch Bernhard Heinrich Laehr (ur. 10 marca 1820 w Żaganiu, zm. 18 sierpnia 1905 w Zehlendorfie) – niemiecki lekarz psychiatra.

Życiorys Syn Augusta Laehra i Dorothei Friederike z domu Henn. Od 1839 studiował medycynę Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, od 1841 na Uniwersytecie Marcina Lutra w Halle. Jego nauczycielami byli patolog Peter Krukenberg i Ernst Blasius, w którego klinice chirurgicznej Laehr został, jeszcze jako student, asystentem. W 1843 roku otrzymał tytuł doktora medycyny. W latach 1842/43 jako młodszy lekarz (Unterarzt) w Fundacji Francka w Halle. W 1848 roku został lekarzem asystentem w zakładzie psychiatrycznym (Provinzial-Irrenanstalt) w Halle, kierowanym przez Heinricha Philippa Augusta Damerowa. Od 1850 był sekundariuszem w tym zakładzie. W 1853 roku założył prywatny zakład psychiatryczny dla kobiet "Schweizerhof" w Berlinie-Zehlendorf, którym kierował do 1889 roku (po nim prowadzenie zakładu przejął syn Hans Laehr). Od 1857 roku był redaktorem naczelnym czasopisma psychiatrycznego "Allgemeine Zeitschrift für Psychiatrie und psychisch-gerichtliche Medicin", popularnie nazywanego "Laehrs Zeitschrift" albo "Grünen Heinrich" (miało zieloną okładkę). W 1864 współzakładał Verein der deutschen Irrenärzte. Był też jednym z założycieli Deutsche Gesellschaft für Psychiatrie i jego przewodniczącym w latach 1867–98. W 1891 został profesorem tytularnym. Zmarł w 1905 roku. Wspomnienia pośmiertne napisali SchaeferAllgemeine Zeitschrift für Psychiatrie 62: 893 (1905), Moeli, BlochMartine Bloch: Heinrich Laehr. Marochner, 1905, BoedekerBoedeker. Heinrich Laehr †. Dtsch med Wochenschr 31, s. 1439 (1905)

W 1854 ożenił się z wdową Johanną Henriettą Marią von Krebs, z domu Otto (1824–1902). Mieli pięciu synów (jeden zmarł w dzieciństwie) i dwie córki. Jego synowie Hans (1856–1929) i Max (1865–1936) również byli lekarzami psychiatrami.

Dorobek naukowy Laehr wprowadził do medycyny termin morfinizmu (1872). Zasłużony dla organizacji opieki psychiatrycznej w Niemczech, nadzorował budowę zakładów psychiatrycznych w Lengerich (1864), Berlinie-Dalldorf (1882), Eberswalde (1865), Owińskach (1880), Grafenbergu (1882), Düren (1880), Andernach (1867), Merzig (1876), Schwerinie (1874) i Poczdamie (1886). Był jednym z głównych krytyków reform lecznictwa psychiatrycznego w Niemczech, proponowanych przez Griesingera.

Był też jednym z pierwszych historyków psychiatrii. W 1895 roku opublikował 2000-stronicową, trzytomową bibliografię Die Literatur der Psychiatrie, Neurologie und Psychologie, w której wymienił około 16000 prac 8500 autorów, poruszających tematykę psychiatrii, neurologii i psychologii w okresie od 1459 do 1799.

Prace De mutationibus genitalium muliebrium brevi post conceptionem, addita disquisitione anatomica virginis statim post coitum defunctæ instituta. typ. Ruffianis. Halis, 1843. Ueber Irrsein und Irrenanstalten. Für Aerzte und Laien. Nebst einer Übersicht über Deutschlands Irrenwesen und Irrenanstalten, ereläutert durch eine colorirte Karte. Halle: Pfeiffer, 1852. Joseph Guislain’s klinische Vorträge über Geisteskrankheiten. Nebst 6 Taff. Berlin, 1854. Zusammenstellung der Irrenanstalten Deutschlands im Jahre 1861. Mit 61 Holzschnitten. Berlin, 1862 Fortschritt? Rückschritt! Reform-Ideen des Dr. Griesinger auf dem Gebiete der Irrenheilkunde beleuchtet. Berlin: L. Oehmigke Verlag, 1868. Die Heil- und Pflegeanstalten für Psychisch-Kranke in Deutschland, der Schweiz und den benachbarten deutschen Ländern. Berlin: G.Reimer, 1875. Der neue Entwurf der italienischen Regierung betreffs der Ueberwachung und der Organisation ihrer öffentlichen Irrenanstalten. AZP 33, ss. 323-335 (1876). Asyl Schweizerhof. Privat-Heilanstalt für Psychisch-Kranke weiblichen Geschlechtes. Nach 25jähriger Wirksamkeit. Mit 21 Tafeln. Berlin: G.Reimer, 1878. Die Heil- und Pflegeanstalten für Psychisch-Kranke des deutschen Sprachgebietes. Mit geographischer Karte. 1882 Gedenktage der Psychiatrie aller Länder. 1885 Die Fürsorge für Epileptische und das Gesetz vom 11. Juli 1891. Dtsch med Wochenschr 18, ss. 150-152 (1892) Zur Reform des Irrenwesens in Preussen. (1893) Die Literatur der Psychiatrie, Neurologie und Psychologie im 18. Jahrhundert. Berlin: George Reimer 1895 Die Literatur der Psychiatrie, Neurologie und Psychologie von 1459-1799. Berlin, G. Reimer, 1900. Band I http://www.archive.org/stream/dieliteraturder00laehgoog#page/n10/mode/1up Band II http://www.archive.org/details/dieliteraturder03laehgoog Band III http://www.archive.org/stream/dieliteraturder02laehgoog#page/n10/mode/1up

Przypisy

Bibliografia Erhart Kahle: Laehr, Heinrich. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 13. Duncker & Humblot, Berlin 1982, s. 396 Julius Leopold Pagel: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin- Wien 1901, ss. 938-939 .

Literatura dodatkowa Schmiedebach H-P: "Irrenanstaltspolitik" um 1868: Stadtasyl und Anstaltspflege - Wilhelm Griesinger und Heinrich Laehr. W: Helmchen H (Hrsg.): Psychiater und Zeitgeist – Zur Geschichte der Psychiatrie in Berlin. Lengerich 2008, ss. 179-198.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Niemieccy psychiatrzy Kategoria:Niemieccy redaktorzy naczelni Kategoria:Zmarli w 1905 Kategoria:Urodzeni w 1820