Iwan Fedorowycz Karabyć (Іван Федорович Карабиць, ur. 17 stycznia 1945 w Jałcie w obwodzie donieckim Ukrainy, zm. 21 stycznia 2002) – ukraiński kompozytor, dyrygent, pedagog, Ludowy Artysta Ukrainy.
Pochodził z rodziny pochodzenia greckiego. Jako dziecko przeniósł się z rodziną z Jałty do Dzierżynśka (obecna nazwa Torećk). Ukończył średnią szkołę muzyczną w Artemiwśku (obecna nazwa Bachmut). W latach 1966–1971 uczęszczał do Konserwatorium Kijowskiego, studiując kompozycję u Borysa Latoszyńskiego. W 1975 obronił pracę doktorską, której promotorem był Myrosław Skoryk. Od 1968 do 1975 dyrygował zespołem pieśni i tańca Kijowskiego Okręgu WojskowegoІван Карабиць – композитор, диригент, педагог, музично-громадський діяч (80 років тому)..
W latach 1979-1983 był przewodniczącym zarządu Muzycznego Funduszu Ukraińskiej SRR. Od 1983 wykładał w katedrze kompozycji Konserwatorium Kijowskiego. W 1998 uzyskał tytuł profesora. Od 1989 do 2001 był dyrektorem muzycznym festiwalu KievMusicFest w Kijowie. W latach 1994-2000 pełnił funkcję kierownika artystycznego Narodowego Zespołu Solistów "Kijowska Camerata". Od 1995 do 2001 przewodniczył jury Międzynarodowego Konkursu im. Vladimira Horowitza. W latach 80. XX w. kierował Kijowskim Klubem Jazzowym. Był doradcą ministra kultury Ukrainy, członkiem zarządu Związku Kompozytorów Ukrainy, Ukraińskiego Funduszu Kultury i Funduszu Pomocy przy Likwidacji Awarii w Elektrowni Atomowej w Czarnobylu, członkiem Narodowej Komisji ds. Kultury przy UNESCOКАРАБИЦЬ ІВАН ФЕДОРОВИЧ..
Przyznawał się do inspiracji dziełami Gustava Mahlera, Igora Strawińskiego, Dmitrija Szostakowicza, Drugiej szkoły wiedeńskiej i Latoszyńskiego. W młodości tworzył dzieła dodekafoniczne i nawiązujące do ukraińskiego folkloruБАКАЛАВРСЬКА РОБОТА - «Симфонічна творчість Івана Карабиця на прикладі Симфонії №3 для струнного оркестру».
Posiadał tytuły honorowe Zasłużonego Działacza Sztuk USRR (1974) i Ludowego Artysty Ukraińskiej SRR (1991). W 1978 otrzymał nagrodę Komsomołu Ukraińskiej SRR im. Mykoły Ostrowśkoho.
Od 2010 na domu, w którym wychowywał się w Torećku, znajduje się tablica pamiątkowa. Jego imię od 2004 noszą średnia szkoła muzyczna w Bachmucie i podstawowa szkoła muzyczna w TorećkuНа базі культурного простору Торецької громади у Дніпрі продовжує свої заняття музична школа ім. Івана Карабиця.. W Kijowie (od 2011) i Bachmucie (od 2003) odbywają się konkursy muzyczne imienia KarabyciaКонкурс молодих композиторів пам’яті Івана Карабиця..
Twórczość Dorobek twórczy Karabycia: Na orkiestrę – 2 symfonie (nr 1 5 piseń pro Ukrainu z 1974 i nr 2 z 1977), 3 koncerty, preludium symfoniczne Pryswiaczena Żowtniu z 1977, uwertura Triumfalna z 1980, balet Heroiczna symfonia z 1982 Na orkiestrę i chór – Sad pieśni boskich (według Hryhorija Skoworody), Vivere memento według Iwana Franki, opera-oratorium Kijiwski freski według Borysa Olijnika i inne 2 koncerty na fortepian i orkiestrę koncert na wiolonczelę z orkiestrą Utwory kameralne Utwory wokalno-instrumentalne, np. Trzy ukraińskie pieśni na chór i fortepian, cykl utworów Pasteli do słów Pawła Tyczyny z 1970 muzyka filmowa
Wybrana muzyka filmowa 1982: Deszczyk
Przypisy
Linki zewnętrzne strona оficjalna Iwan Karabyć w bazie Animator.ru
Kategoria:Ludowi Artyści Ukrainy Kategoria:Radzieccy kompozytorzy muzyki filmowej Kategoria:Ukraińscy dyrygenci Kategoria:Ukraińscy kompozytorzy Kategoria:Ukraińscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Urodzeni w 1945 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Ukraińcy pochodzenia greckiego Kategoria:Ludzie związani z Bachmutem Kategoria:Ludzie związani z Torećkiem