Ostra niewydolność serca (ONS, łac. insufficientia cordis acuta, ang. acute heart failure) – szybko rozwijający się zespół objawów podmiotowych i przedmiotowych spowodowanych upośledzeniem czynności skurczowej lub rozkurczowej serca, co skutkuje niedostatecznym zaopatrzeniem komórek w tlen i substancje odżywcze oraz zaburzeniem funkcji wielu narządów i układów. Może rozwinąć się de novo lub jako dekompensacja przewlekłej niewydolności serca.
Podział Postacie kliniczne ostra niewyrównana niewydolność serca nadciśnieniowa ostra niewydolność serca (przełom nadciśnieniowy) obrzęk płuc wstrząs kardiogenny niewydolność serca z dużym rzutem prawostronna niewydolność serca
Klasyfikacje Klasyfikacja Killipa-Kimballa: I – nie ma objawów klinicznych dekompensacji serca, bez cech zastoju w krążeniu płucnym ani III tonu serca II – niewydolność serca, zastój poniżej dolnych kątów łopatek objawiający się wilgotnymi rzężeniami i (lub) III ton serca III – pełnoobjawowy obrzęk płuc, rzężenia nad ponad połową pól płucnych IV – wstrząs kardiogenny, hipotonia (ciśnienie tętnicze skurczowe ≤90 mm Hg) i cechy hipoperfuzji obwodowej (oliguria, sinica, zlewne poty)
Klasyfikacja Forrestera: I – chorzy bez objawów hipoperfuzji obwodowej i bez cech zastoju w płucach; CI > 2,2 l/min/m², PCWP <18 mm Hg II – chorzy z izolowanym zastojem w płucach, bez objawów hipoperfuzji obwodowej; CI > 2,2 l/min/m², PCWP > 18 mm Hg III – chorzy ze wstrząsem hipowolemicznym, z objawami hipoperfuzji obwodowej, ale bez cech zastoju w płucach. CI < 2,2 l/min/m², PCWP <18 mm Hg IV – chorzy we wstrząsie kardiogennym, z objawami hipoperfuzji obwodowej i cechami zastoju w płucach. CI < 2,2 l/min/m², PCWP >18 mm Hg.
Etiologia Przyczyny dekompensacji przewlekłej niewydolności serca: nieodpowiednie leczenie, brak współpracy (low compliance) nadmierna podaż wody i sodu postęp choroby podstawowej choroba niedokrwienna serca nadciśnienie tętnicze zaburzenia rytmu infekcje zatorowość płucna
Objawy i przebieg Objawy ostrej lewokomorowej niewydolności serca: objawy małego rzutu: splątanie, senność blada, chłodna, spocona skóra hipotonia tętno nitkowate skąpomocz sinica obwodowa objawy zastoju: duszność kaszel hipertonia blada, chłodna i wilgotna skóra osłuchowe cechy zastoju nad płucami (rzężenia drobno- i średniobańkowe)
Nieprawidłowości w badaniach dodatkowych Monitorowanie hemodynamiczne nieprawidłowy wynik pomiaru ciśnienia zaklinowania cewnikiem Swana-Ganza jest diagnostyczny EKG zazwyczaj nieprawidłowe, zależne od choroby podstawowej Badania laboratoryjne poziom troponin, CK-MB podwyższony gdy przyczyną ONS jest ostry zespół wieńcowy jonogram Gazometria krwi tętniczej RTG klatki piersiowej objawy choroby podstawowej zastój w krążeniu płucnym ECHO serca ocena charakteru zaburzenia czynności serca
Rozpoznanie Rozpoznanie opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym i na wynikach badań dodatkowych.
Różnicowanie Ostra niewydolność serca różnicuje się z: zaostrzeniem astmy zaostrzeniem POChP zatorowością płucną.
Kardiogenny obrzęk płuc wymaga różnicowania z obrzękiem niekardiogennym.
Kryteria rozpoznania wstrząsu kardiogennego: kliniczne objawy hipoperfuzji obwodowej hipotonia (SP ≤90 mm Hg przez co najmniej 30 min pomimo podaży płynów i.v.) CI <2,2 l/min/m² PCWP >18 mm Hg oliguria <20-30 ml/h
Leczenie Leczenie farmakologiczne nitraty diuretyki leki inotropowe dodatnie: dopamina dobutamina milrinon adrenalina glikozydy nasercowe noradrenalina leki antyarytmiczne (amiodaron; przeciwwskazane leki klasy IC)
Leczenie wspomagające tlenoterapia, wentylacja wspomagana mechaniczne wspomaganie czynności serca kontrapulsacja wewnątrzaortalna (IABP) urządzenia wspomagające czynność komór (VAD)
Leczenie inwazyjne Rokowanie W klasyfikacji Killipa śmiertelność wewnątrzszpitalna wynosi w klasach I-IV odpowiednio: 6%, 30%, 40% i 80-90%.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Choroby serca Kategoria:Niewydolność narządowa