1 Dywizja Strzelców Polskich (1 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.
Dywizja został sformowana jesienią 1917 początkowo w Husatynie, a później w Starym Bychowie. Weszła w skład I Korpusu Polskiego.
Organizacja i obsada personalna dywizji Dowództwo dowódca - gen. mjr Gustaw OstapowiczUsunięty ze stanowiska dowódcy dywizji po przeprowadzonym bezładnie odwrocie nad rzekę Ołę. kapelan - ks. Tadeusz Jachimowski Sztab płk SG Piętko dowódcy brygad: gen. mjr Wincenty Odyniec płk Daniel Konarzewski płk Lucjan ŻeligowskiPo usunięciu generała Ostapowicza pełnił w zastępstwie obowiązki dowódcy dywizji. 1 pułk strzelców polskich 2 pułk strzelców polskich 3 pułk strzelców polskich 4 pułk strzelców polskich I Brygada Artylerii 1 dywizjon parkowy kompania inżynieryjna legia podchorążych tabor dywizyjny dwa szpitale oddział opatrunkowy W grudniu 1917 dywizja etatowo liczyła: 371 oficerów, 36 lekarzy, 52 urzędników, 16927 żołnierzy frontowych, 2308 żołnierzy niefrontowych, około 4500 koni. Stan faktyczny wynosił odpowiednio: 397, 21, 35, 5049, 2002, ok. 2400.
Żołnierze dywizji
Kawalerowie Wstęgi Amarantowej Na mocy rozkazu dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918 udekorowani zostali za waleczność:
z kompanii inżynieryjnej
z legii podchorążych
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:1 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) Kategoria:Wielkie jednostki I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1917 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918