3 Dywizja Strzelców Polskich (3 DSP) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.
3 Dywizja Strzelców Polskich została sformowana jesienią 1917 roku w Jelni, w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji. 18 sierpnia 1917 roku do Dowództwa 2 Kaukaskiej Dywizji Grenadierów we wsi Łowcowicze przybył generał Józef Leśniewski wraz z kilkuosobową grupą oficerów celem przejęcia majątku dywizjiAdrian Konopka, Służba zdrowia ..., s. 51.. 11 lutego 1918 roku dywizja wyruszyła z Jelni i 2 marca przybyła do Żłobina. W czasie przemarszu dywizja poniosła trudne do oszacowania stratyAdrian Konopka, Służba zdrowia ..., s. 56, 59..
Skład organizacyjny W nawiasach podano nazwy repolonizowanych oddziałów armii rosyjskiej. Dowództwo 3 Dywizji Strzelców Polskich (2 Kaukaska Dywizja Grenadierów, ros. 2-я Кавказская гренадерская дивизия) 9 pułk strzelców polskich (23 Manglisski Pułk Piechoty, ros. 23-й гренадерский Манглисский полк) 10 pułk strzelców polskich (24 Nawtługski Pułk Piechoty, ros. 24-й гренадерский Навтлугский полк) 11 pułk strzelców polskich (703 Suramski Pułk Piechoty, ros. 703-й гренадерский Сурамский полк → Surami) 12 pułk strzelców polskich (704 Rioński Pułk Piechoty, ros. 704-й гренадерский Рионский полк) 3 Brygada Artylerii 3 dywizjon parkowy kompania inżynieryjna tabor dywizyjny 1 lazaret 3 Dywizji Strzelców Polskich (2 Lazaret 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców, ros. 2-й лазарет 11-й Сибирской стрелковой дивизии) oddział opatrunkowy 3 Dywizji Strzelców Polskich (rozformowany z końcem marca 1918 roku) 1 czołówka 14 Oddziału Czołowego (rozformowana 28 grudnia 1917 roku) 42 oddział epidemiczny WZZ - dr Kazimierz Parnowski szpital polowy PKPS (rozformowany 8 kwietnia 1918 roku) 72 oddział czołowy PKPS (rozformowany 8 kwietnia 1918 roku) 72 czołówka sanitarna PKPS W grudniu 1917 dywizja etatowo liczyła: 320 oficerów, 29 lekarzy, 44 urzędników, 14771 żołnierzy frontowych, 2002 żołnierzy niefrontowych, około 2350 koni. Stan faktyczny wynosił odpowiednio: 329, 10, 22, 2264, 1151, ok. 1590
Obsada personalna dowództwa 3 DSP Dowódcy dywizji gen. mjr Gustaw Ostapowicz (od 5 IX 1917) gen. mjr Józef Leśniewski (IX – XII 1917) gen. mjr Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański (od 10 XII 1917)
Zastępca dowódcy dywizji gen. Adolf Kuczewski
Szef sztabu ppłk Julian Kobyłecki
Szefowie intendentury ppłk Lassotowicz płk Józef Wencel
Naczelni lekarze dywizji dr Rudziński (cz.p.o. od 1 X 1917) płk dr Michał Niedźwiecki (do 13 III 1918Płk dr Michał Niedźwiecki został przez dowódcę I Korpusu Polskiego usunięty ze stanowiska naczelnego lekarza dywizji za to, że w czasie marszu z Jelni do Żłobina, wbrew rozkazowi dowódcy dywizji, pojechał do Moskwy zamiast do Mińska. → Adrian Konopka, Służba zdrowia ..., s. 60.) dr Żołądkowski
Naczelni lekarze Oddziału Opatrunkowego 3 DSP dr Edmund Boczkowski dr Tadeusz Sroczyński
Naczelni lekarze 1 Lazaretu 3 DSP ppłk dr Jan Świątecki płk dr Kazimierz Kardaszewicz (V - VII 1918)
dowódca taborów dywizyjnych - kpt. Wincenty Rutkiewicz
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Adrian Konopka, Służba zdrowia 3 Dywizji Strzelców Polskich I Korpusu Polskiego (sierpień 1917 - maj 1918), Zeszyt Naukowy Muzeum Wojska w Białymstoku nr 12, Ośrodek Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku, Białystok 1998, ISSN 1230-9338. dostęp 11.10.2008
Kategoria:3 Dywizja Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) Kategoria:Wielkie jednostki I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1917 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918