Ulica Wojciecha Górskiego – ulica w dzielnicy Śródmieście w Warszawie.
Historia thumb|left|Ulica przed 1939, po prawej Gimnazjum Wojciecha Górskiego Ulica została przeprowadzona w latach 1882–1883 przez posesję Samuela Lewentala. Od 1883 roku nosiła nazwę ulica Hortensja, od imienia żony właściciela nieruchomości. Stanowiła przedłużenie ulicy Złotej w kierunku wschodnim. Komunikację z ul. Nowy Świat zapewniała przechodnia brama kamienicy pod numerem 41 oraz skwerek na jej podwórzu (był to wyłącznie ruch pieszy).
Pierwszym obiektem przy ulicy była siedziba Gimnazjum Wojciecha Górskiego, istniejącego pod nr 2. Gmach, którego autorami byli Artur Göbel i Józef Pius Dziekoński, otrzymał trzy piętra i był wzniesiony przy zastosowaniu dużej ilości elementów odlanych z żeliwa, nowego i modnego wówczas materiału.
W latach 80. przy ulicy wzniesiono kilka zazwyczaj trzypiętrowych kamienic, jednak wszystkie przyćmiła wybudowana w roku 1893 narożna kamienica Emila Wedla przyporządkowana numeracji ulicy Szpitalnej.
Od 1939 roku nazwa ulicy upamiętnia zmarłego w 1935 Wojciecha Górskiego. W latach 30. pod numerem 6 ulicy mieściła się siedziba konsulatów honorowych Meksyku i Salwadoru w RP.
Ulica aż do roku 1939 zachowała typowo mieszkalny charakter, działały tu jedynie nieliczne sklepy i firmy. Obrona miasta we wrześniu 1939 roku nie przyniosła wielkich strat w zabudowie ulicy.
Podczas powstania warszawskiego zniszczeniu uległa całą parzysta strona ulicy. Batalion „Kiliński” po zajęciu pozycji utrzymał je niezdobyte aż do upadku powstania. W czasie powstania funkcjonował przy ulicy dom starców i matek z małymi dziećmi kierowany przez Annę ChmielewskąAniela Uziembło, Chmielewska ze Szlachcińskich Anna, w: Praca Socjalna, nr 1/2018, s.124, ISSN 0860-3480.
Po wojnie odbudowano jedynie nieparzysta stronę ulicy, całkowicie pomijając dawny wystrój architektoniczny kamienic. Po roku 1945 przebito też dwie nowe przecznice: ul. Kubusia Puchatka (nie dochodzi do ulicy Górskiego, kończy się na wieży w zabudowie mieszkalnej) i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.
W 1957 roku przy ulicy ustawiono popiersie Wojciecha Górskiego. Pierwotnie stało ono w holu nieistniejącego budynku gimnazjum im. Wojciecha Górskiego. Autorem brązowej rzeźby z 1937 roku odlanej w pracowni Braci Łopieńskich był Władysław Szyndler.
Przypisy
Bibliografia
Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy PWN, 1963
Górskiego Kategoria:Śródmieście Północne