Ludwik Zagórny-Marynowski (ur. 1875 w Borku Fałęckim (obecnie dzielnica Krakowa), zm. 15 września 1944 w Warszawie) – polski inżynier, minister kolei żelaznych.
Życiorys Od ukończenia Politechniki w Wiedniu (Technische Hochschule), był związany z kolejnictwem. W 1920 pełnił funkcję dyrektora DOKP w StanisławowieDziennik Urzędowy Ministerstwa Kolei Żelaznych 1920, nr 10. Od 10 marca 1922 do 14 grudnia 1922 był ministrem kolei żelaznych w rządach: Antoniego Ponikowskiego (obu), Artura Śliwińskiego i Juliana Nowaka. Jako kierownik tego resortu był również od 16 grudnia 1922 do 26 maja 1923 członkiem rządu Władysława Sikorskiego. Następnie przeszedł na emeryturę.
Ludwik Zagórny-Marynowski zmarł 15 września 1944 roku Warszawie, podczas ewakuacji ludności cywilnej w trakcie powstania warszawskiego. Jego ciała nigdy nie znaleziono. Symboliczna płyta znajduje się na grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera VIII, rząd zachodni). mały|Symboliczny grób Ludwika Zagórny - Marynowskiego
Przypisy
Bibliografia Jacek Majchrowski (red.): Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW” Warszawa 1994
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Technicznego w Wiedniu Kategoria:Kierownicy ministerstw II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Ministrowie kolei II RP Kategoria:Polscy inżynierowie kolejnictwa Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1944