Temperatura wrzenia – temperatura, przy której ciśnienie powstającej pary (ciśnienie pary nasyconej) jest równe ciśnieniu otoczenia, skutkiem czego parowanie następuje w całej objętości cieczy (dana substancja wrze).
Temperatura wrzenia danej substancji jest niższa od temperatury punktu krytycznego danej substancji, a wyższa od temperatury punktu potrójnego.
Jeżeli nie podano ciśnienia, przy jakim określono temperaturę wrzenia, to uznaje się, że jest to ciśnienie atmosferyczne, czyli 1 atmosfera fizyczna (atm).
Zależność od ciśnienia thumb|Wykres zmian temperatury wrzenia [°C] w zależności od ciśnienia atm. Od góry: chlorek metylenu, butan, , eter, octan metylu, fluorobenzen, 2-hepten Temperatura wrzenia zależy silnie od ciśnienia, rosnąc wraz ze wzrostem ciśnienia. Zależność temperatury wrzenia od ciśnienia opisuje wzór Clausiusa-Clapeyrona, z którego w przybliżeniu stosowanym dla przemiany, w której jeden ze stanów skupienia jest gazem doskonałym, a pomija się objętość drugiego, wynika wzór:
gdzie: – temperatura wrzenia przy ciśnieniu (w kelwinach), – ciśnienie pary nasyconej w temperaturze odniesienia zwykle jest to ciśnienie normalne (101,325 kPa), – ciśnienie pary nasyconej w danej temperaturze (tj. ciśnienie, dla którego wyznaczana jest temperatura wrzenia), – znana temperatura wrzenia przy ciśnieniu – stała gazowa (8,314 J·K−1 · mol−1), – ciepło parowania substancji.
Powyższy wzór jest wzorem przybliżonym i nie może być stosowany dla dużych różnic ciśnień, oraz w pobliżu temperatury punktu krytycznego.
Szczególne przypadki wrzenia Przy odpowiedniej czystości substancji ogrzewanej i pod pewnymi warunkami jest możliwe ogrzanie substancji w postaci ciekłej powyżej jej temperatury wrzenia. Ciecz taka nosi nazwę cieczy przegrzanej. Zapoczątkowanie wrzenia powoduje nagłe i intensywne parowanie w całej objętości cieczy.
Zobacz też ebuliometria
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Przemiany fazowe Kategoria:Wielkości termodynamiczne