Skoki narciarskie w Polsce – dyscyplina sportowa, którą w Polsce organizuje Polski Związek Narciarski.
Historia skoków narciarskich na ziemiach polskich sięga początków XX wieku. Pod koniec 1919 powstał PZN, a w 1920 odbył się pierwszy konkurs o mistrzostwo Polski. W 1929, 1939 i 1962 w Zakopanem zorganizowano zawody w skokach w ramach mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym. Konkursy Pucharu Świata organizowane są w Polsce od pierwszego sezonu tego cyklu (1979/1980), a nieprzerwanie od 2001/2002. Ponadto w Polsce odbywają się zawody Letniego Grand Prix, Pucharu Kontynentalnego i FIS Cup. Dwie największe polskie skocznie znajdują się w Zakopanem (Wielka Krokiew) i Wiśle (im. Adama Małysza).
Polscy sportowcy odnosili liczne sukcesy we wszystkich najważniejszych zawodach w skokach narciarskich. Na zimowych igrzyskach olimpijskich Polacy zdobyli 13 medali (11 indywidualnie i 2 drużynowo). Indywidualnymi mistrzami olimpijskimi byli: Wojciech Fortuna (1972) oraz Kamil Stoch (dwa tytuły w 2014 i jeden w 2018). Ponadto cztery medale zdobył Adam Małysz (srebrny i brązowy w 2002, dwa srebrne w 2010), dwa Kacper Tomasiak (srebrny i brązowy w 2026), a jeden – Dawid Kubacki (brązowy w 2022). Reprezentacja Polski zdobyła brązowy medal olimpijski w konkursie drużyn czteroosobowych (2018) i srebrny w duetach (2026).
Na mistrzostwach świata polscy skoczkowie zdobyli 20 medali (16 indywidualnie i 4 drużynowo). Sześć medali indywidualnych zdobył Adam Małysz (złoty i srebrny w 2001, dwa złote w 2003, złoty w 2007 i brązowy w 2011), trzy Piotr Żyła (brązowy w 2017, złoty w 2021 i złoty w 2023), a po dwa Kamil Stoch (złoty w 2013 i srebrny w 2019) oraz Dawid Kubacki (złoty w 2019 i brązowy w 2023). Ponadto indywidualnymi medalistami byli: Stanisław Marusarz (srebrny w 1938), Antoni Łaciak (srebrny w 1962) i Stanisław Gąsienica-Daniel (brązowy w 1970). W konkursach drużynowych MŚ reprezentacja Polski zdobyła jeden złoty medal (2017) i trzy brązowe (w 2013, 2015 i 2021).
Na mistrzostwach świata w lotach narciarskich polscy skoczkowie zdobyli 4 medale (2 indywidualnie i 2 drużynowo). Indywidualnymi medalistami byli: Piotr Fijas (brązowy w 1979) i Kamil Stoch (srebrny w 2018). W konkursach drużynowych reprezentacja Polski zdobyła dwa brązowe medale (w 2018 i 2020).
Trzech Polaków wygrało dotychczas Turniej Czterech Skoczni – trzykrotnie dokonał tego Kamil Stoch (2016/2017, 2017/2018 i 2020/2021), a po jednym zwycięstwie mają Adam Małysz (2000/2001) oraz Dawid Kubacki (2019/2020). Ponadto Małysz wygrał trzy edycje Turnieju Nordyckiego (2001, 2003 i 2007), a Stoch dwie edycje Raw Air (2018 i 2020).
Dwóch polskich skoczków zdobyło Kryształową Kulę za zwycięstwo w Pucharze Świata – czterokrotnie dokonał tego Adam Małysz (w sezonach 2000/2001, 2001/2002, 2002/2003 i 2006/2007), a dwukrotnie Kamil Stoch (w sezonach 2013/2014 i 2017/2018). Ponadto na podium klasyfikacji generalnej PŚ stał jeszcze Stanisław Bobak. W Pucharze Świata polscy skoczkowie odnieśli 99 zwycięstw w konkursach indywidualnych i 8 w drużynowych. Sześciu zawodników zwyciężało w więcej niż jednym konkursie – Adam Małysz (39), Kamil Stoch (39), Dawid Kubacki (11), Piotr Fijas (3), Piotr Żyła (2) i Maciej Kot (2). Reprezentacja Polski była cztery razy na podium klasyfikacji generalnej Pucharu Narodów, w tym dwukrotnie na 1. miejscu (w sezonach 2016/2017 i 2018/2019).
Czterech polskich skoczków ustanowiło lub wyrównało rekord świata w długości skoku narciarskiego. Byli to: Bronisław Czech (79,5 m w 1931), Stanisław Marusarz (95 m w 1935), Piotr Fijas (194 m w 1987) i Adam Małysz (225 m w 2003 – wyrównany rekord). Aktualnym rekordzistą Polski w długości skoku narciarskiego jest Kamil Stoch, który w 2017 skoczył 251,5 metra w Planicy.
Historia skoków w Polsce (mężczyźni) Początki thumb|Bronisław Czech thumb|150px|Stanisław Marusarz Pierwszy konkurs skoków narciarskich na ziemiach polskich zorganizowano w 1907 r. w lwowskim Parku Kilińskiego. Kolejne zawody tej dyscypliny odbyły się 19 stycznia 1908 na skoczni na Kiczerce w Sławsku (dziś w granicach Ukrainy) z inicjatywy sekcji narciarskiej Czarnych Lwów. To jednocześnie najwcześniej rozegrany konkurs na ziemiach polskich, którego znane są częściowe wyniki – zwyciężył Leszek Pawłowski. Po 1910 r. na ziemiach polskich zbudowano kilka skoczni – m.in. we Lwowie i na Kalatówkach. W tym okresie największe sukcesy wśród Polaków odnosił Jan Jarzyna (m.in. zwycięstwo w zawodach w Austrii w 1913 r.).
26 grudnia 1919 w Zakopanem utworzono Polski Związek Narciarski (PZN). W 1920 r. na skoczni na Antałówce zorganizowano premierowe mistrzostwa Polski w skokach narciarskich, a pierwszymi medalistami zostali: Leszek Pawłowski (złoto), Franciszek Bujak (srebro) i Roman Łuszczyński (brąz).
1921–1931 W 1921 otwarto w Zakopanem skocznię narciarską w dolinie Jaworzynce. Przyczyniło się to do rozpowszechnienia skoków w mieście. W tym samym roku na nowej skoczni rozegrano drugi konkurs o mistrzostwo Polski. Zawody wygrał Aleksander Rozmus. Skocznia w Jaworzynce była przez kilka lat najważniejszym obiektem narciarskim w Polsce. W 1925 otwarto Wielką Krokiew w Zakopanem, która od tej pory stała główną skocznią narciarską w Polsce.
W 1924 odbyły się I Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Chamonix. W skokach narciarskich Polskę reprezentował Andrzej Krzeptowski, który zajął 21. miejsce. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1928 w Sankt Moritz, w skokach wystąpiło trzech Polaków – Rozmus (25.), Krzeptowski (27.) oraz Bronisław Czech (37.).
W 1929 w Zakopanem rozegrano Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym. W skokach wystąpiło jedenastu Polaków, a najlepszym z nich był Bronisław Czech (10. miejsce).
1931–1939 thumb|Wielka Krokiew w Zakopanem – otwarta w 1925. Zdjęcie z końca lat 30. XX wieku thumb|Konkurs skoków narciarskich o mistrzostwo Podhala. Zakopane, rok 1939 Na okres ten przypada kariera Stanisława Marusarza, który oprócz skoków narciarskich startował też w zawodach kombinacji norweskiej i narciarstwa alpejskiego. W 1932 Marusarz po raz pierwszy zwyciężył w mistrzostwach Polski. W tym samym roku wystąpił w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1932 w Lake Placid, gdzie zajął 17. miejsce. Bronisław Czech był tam 12. W kolejnych latach Marusarz był najlepszym polskim skoczkiem. Do 1939 zdobył jeszcze 5 tytułów mistrza Polski. Na Mistrzostwach Świata 1934 zajął 21. miejsce, a podczas Mistrzostw Świata 1935 był 4. Rok później odbyły się Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1936 w Garmisch-Partenkirchen. Marusarz zajął tam 5. miejsce. Na Mistrzostwach Świata 1937 był dwunasty.
Podczas Mistrzostw Świata 1938 w Lahti Marusarz odniósł największy sukces w karierze – zdobył srebrny medal. W czasie konkursu oddał dwa najdłuższe skoki zawodów. Po drugim skoku Polaka doszło do sporu wśród sędziów. Norweski sędzia orzekł, że Marusarz skoczył 67 m – o pół metra mniej niż odległość, jaką przyznał sędzia z Finlandii. Kontrowersje wzbudził fakt, że w przypadku uznania wersji Fina, Marusarz zdobyłby złoty medal. W przeciwnym razie tytuł miał otrzymać Norweg Asbjoern Ruud. Ostatecznie to Norwega ogłoszono mistrzem. Marusarz zdobył srebrny medal i nagrodę za najdłuższy skok w konkursie. Sukces na mistrzostwach zapewnił Marusarzowi zwycięstwo w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1938.
Mistrzostwa Świata 1939 ponownie odbyły się w Zakopanem. W konkursie skoków wzięło udział dwunastu polskich zawodników. Ostatnie wielkie zawody przed wojną wygrał Austriak Sepp Bradl, a Marusarz był piąty.
1946–1961 thumb|200px|Antoni Wieczorek w 1954 Podczas II wojny światowej nie odbywały się żadne zawody. Infrastruktura sportowa była zniszczona, a skocznie zdemolowane. W 1946 zmodernizowano skocznię w Karpaczu (według wytycznych Stanisława Marusarza).
Marusarz, który podczas wojny należał do ruchu oporu, w 1945 powrócił do skoków i już rok później zdobył mistrzostwo Polski, zachowując jeszcze na kilka lat prymat w krajowych skokach. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1948 i 1952 zajmował 27. miejsca. Najlepszym z Polaków na Igrzyskach w Oslo był Antoni Wieczorek (24. miejsce). W 1952 Marusarz zdobył ostatnie mistrzostwo Polski w swej karierze, a w 1956 był przedskoczkiem na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956. Najlepszy wynik wśród Polaków osiągnął Władysław Tajner (16. miejsce).
W latach 1956–1958 Tajner został trzy razy z rzędu mistrzem Polski. Podczas 5. Turnieju Czterech Skoczni Tajner zajął w klasyfikacji końcowej 9. miejsce. Tym samym stał się pierwszym Polakiem w pierwszej dziesiątce TCS w historii.
Przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1960 najlepszym polskim skoczkiem był Zdzisław Hryniewiecki. W 1959 zdobył mistrzostwo Polski, zwyciężył w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny oraz ustanowił rekord Polski w długości skoku narciarskiego na skoczni Kulm (116 m). W 1960 pokonał światową czołówkę w zawodach w Oberwiesenthal i wygrał jeden z konkursów o Puchar Beskidów 1960. 28 stycznia 1960 podczas treningu na skoczni w Wiśle, Hryniewiecki źle wybił się z progu, upadł i złamał kręgosłup. Wypadek zakończył jego karierę sportową. W rezultacie na igrzyskach wystąpił tylko Władysław Tajner, który zajął 31. miejsce. Zawody olimpijskie wygrał Helmut Recknagel, który następnie podarował złoty medal Hryniewieckiemu.
1962–1971 thumb|Andrzej Sztolf Rok 1962 był ważny nie tylko dla polskich, ale i światowych skoków. Mistrzostwa Świata 1962 odbyły się po raz trzeci w Zakopanem, a zawodnicy po raz pierwszy w historii rywalizowali na dwóch skoczniach – dużej i średniej (dziś normalnej). Faworytem Polaków był Piotr Wala, który w tym samym roku zdobył podwójne mistrzostwo Polski. Na MŚ najlepiej skakał jednak Antoni Łaciak. Na Średniej Krokwi zdobył tytuł wicemistrza świata. W trzeciej serii oddał najdłuższy skok konkursu (tyle samo, co Niemiec Helmut Recknagel, który był ostatecznie za Polakiem, ponieważ skakał gorzej w dwóch poprzednich próbach). Zwyciężył Norweg Toralf Engan. Na Wielkiej Krokwi Łaciak zajął 6. miejsce.
W 1962 sukces odniósł także Antoni Wieczorek (nie startował w zakopiańskich MŚ z powodu kontuzji), zajmując 5. miejsce w 10. Turnieju Czterech Skoczni. Sukces Wieczorka rozpoczął dobry okres dla Polaków w niemiecko-austriackim turnieju. W 11. Turnieju Czterech Skoczni 7. miejsce zajął Łaciak. Było to ostatnie większe osiągnięcie tego zawodnika.
W 1964 najlepszym polskim skoczkiem został Józef Przybyła – zdobył podwójne mistrzostwo Polski, a także zaliczył udany występ na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964 (9. i 18. miejsce) oraz na 12. Turnieju Czterech Skoczni – był siódmy. Przybyła miał szansę wygrać Turniej. Był szósty w Oberstdorfie, a w Garmisch-Partenkirchen i w Innsbrucku zajmował miejsca na podium. Upadek w ostatnim konkursie pozbawił go miejsca na podium w końcowej klasyfikacji. W kolejnych Turniejach Polacy zajmowali miejsca w czołowej „10”. W 13. Turnieju Czterech Skoczni Przybyła był 5., w 14. Turnieju Czterech Skoczni 10. miejsce zajął Piotr Wala, a w 15. Turnieju Czterech Skoczni do pierwszej dziesiątki wrócił Przybyła (9. miejsce).
W latach 1964–1966 sukcesy odnosił Andrzej Sztolf. Najpierw zdobył brązowy medal na Zimowej Uniwersjadzie 1964, w 1965 został podwójnym mistrzem Polski, a rok później wywalczył srebro na Zimowej Uniwersjadzie 1966.
Podczas Mistrzostw Świata 1966 w Oslo, na skoczni średniej 7. miejsce zajął Ryszard Witke. Dwa lata później Witke, mistrz Polski z 1963, zajął 10. miejsce w 16. Turnieju Czterech Skoczni. Podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1968 w Grenoble najlepszy wynik wśród Polaków osiągnął Przybyła (14. i 27. miejsce).